Ανοιξιάτικες ζωγραφιές και μουτζούρες

Άννα Λαζοπούλου

Όταν ήμουν μικρή έγραφα κάπως άτακτα στα τετράδια του σχολείου, μουτζούρωνα σελίδες – άλλες τις ζωγράφιζα, άλλες τις λέρωνα. Κάποιες μέρες ξυπνούσα και, βλέποντας το τετράδιο μου, δεν έμενα ικανοποιημένη και το πετούσα από το παραθυράκι του φωταγωγού, λέγοντας στην μητέρα μου ότι το έχασα και ότι χρειάζομαι καινούργιο για τα μαθήματά μου. Βέβαια, έδινα συγχρόνως και την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναμουτζουρώσω ούτε μια σελίδα και δεν θα ξαναπώ ψέματα! Το πετούσα όμως στον φωταγωγό της πολυκατοικίας, χωρίς να καταλαβαίνω τι ακριβώς ήταν ο φωταγωγός! Έτσι, μια ωραία πρωία, όταν θέλησαν να καθαρίσουν οι κάτοικοι του πρώτου ορόφου, βρήκαν όλα τα τετράδια με το όνομα μου επάνω και τα έφεραν στην μητέρα μου! Ωϊμέ… Στιγμές απείρου κάλλους. Τι να πρωτοσχολιάσω; Τη μαμά που ανακαλύπτει το ψέμα μου; Tη γειτόνισσα να κοροϊδεύει τα γραπτά μου; Ή την ανακάλυψη ότι ο φωταγωγός δεν είναι άπατος;

Πόσο γρήγορα αντανακλαστικά έπρεπε να έχω, κορίτσι στο δημοτικό, για να αντικρούσω όλους αυτούς που στέκονταν απέναντι μου και με κοιτούσαν απορημένοι και τσατισμένοι; Αλλά και πώς να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου και τη χαζομάρα μου;

Όταν είσαι έξι, ας πούμε ότι δικαιολογείσαι…

Πώς τώρα να διορθώσεις, από τη μια τα κακώς κείμενα, από την άλλη τα κακώς λεχθέντα; Πώς θα έχεις την πίτα ολόκληρη αλλά και τον σκύλο χορτάτο;

Είναι η απορία μου τον τελευταίο καιρό και δεν βλέπω να λύνεται. Γι’ αυτό και ετοιμάσαμε νέα άρθρα για να ξεχάσουμε τις δυσκολίες, να ταξιδέψουμε, να μυρίσουμε το καλοκαίρι, να διασκεδάσουμε και αν είναι δυνατόν να γίνουμε και καλύτερες οδηγοί…

Καλώς ήρθες Άνοιξη!