Στον δρόμο για Μονεμβασιά

Μαριάννα Λούβαρη

Tο παν στη ζωή είναι να έχεις καλούς φίλους. Έτσι κι εγώ πήρα την τετράτροχη «φίλη» μου κι έφυγα για Μονεμβασιά! Το ταξίδι μας ξεκίνησε στις 4, τα ξημερώματα της Πέμπτης. Μια στάση για καύσιμα κι ένα γρήγορο τσεκ στην «κούκλα» μου, εκεί στον Ισθμό. 4 και 20 περνούσα τα διόδια στο Σπαθοβούνι, με το δρόμο να είναι τόσο άδειος που σε προκαλούσε, ουσιαστικά, να πατήσεις περισσότερο το γκάζι. Έτσι κι έκανα, μέχρι το Αρτεμίσιο!

MOVEMVASIA2

Μόνη μου παρέα είχα έναν καφέ κι ένα cd που μου έγραψε ο Μήτσος, ένας φίλος μου dj. Όπως και να το δεις, τέτοιο ταξίδι χωρίς μουσική δεν το κάνεις! Μέχρι την έξοδο για Τεγέα, ο δρόμος είναι πραγματικά εξαιρετικός, δεν κουράζει καθόλου τον οδηγό. Από κει και πέρα, στο δρόμο για τη Σπάρτη, το μόνο που συνάντησα ήταν απανωτές στροφές, άλλες πολύ κλειστές κι άλλες πολύ ανάποδες. Δύο σκαντζόχοιροι και μια νταλίκα ήρθαν να σπάσουν, για λίγο, την μονοτονία της ερημιάς. Κατέβασα τα παράθυρα, δυνάμωσα τη μουσική και συνειδητοποίησα, οδηγώντας σε αυτόν τον άδειο, έρημο δρόμο, πόση δύναμη κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι.

MONEMVASIA3

Ούτε που κατάλαβα πότε πέρασα τη Σπάρτη και πήρα τον δρόμο για Μολάους. Ξανά στροφές, ξανά βάσανα στην άσφαλτο, όμως για αυτά τα βάσανα με αποζημίωσε η θέα των βουνών που δέσποζαν μπροστά μου, φτάνοντας μέχρι τον ουρανό. Ένας ουρανός που πήρε σιγά σιγά να αλλάζει χρώμα, καθώς αποτραβιόταν το μαύρο της νύχτας. Τότε, καθώς περνούσα τους Μολάους, σκέφτηκα πως μόνο τέτοιες ώρες αξίζει να το ξανακάνω αυτό το ταξίδι. Μια στάση για έναν ακόμα καφέ, και η τελική ευθεία για Μονεμβασιά!

MONEMVASIA1

7 παρά τέταρτο ήμουν πια στο Κάστρο, κάτω από έναν καταγάλανο, πλέον, ουρανό! Αν και άυπνη, ένιωθα πολύ όμορφα, έχοντας περάσει από την αγαπημένη μου διαδρομή, μια διαδρομή τόσο όμορφη, κι ας είναι και λιγάκι επικίνδυνη. Πολλές γυναίκες διστάζουν να κάνουν τέτοιες διαδρομές μόνες, όμως το σίγουρο είναι πως πρέπει να πιστέψουν στα χέρια τους και να το τολμήσουν. Ακόμα κι όταν έχουμε φόβο, όταν βρισκόμαστε απέναντι σε κάτι που μας κάνει να διστάζουμε, μπορούμε να το ξεπεράσουμε, αρκεί να πιστέψουμε στους εαυτούς μας, αρκεί να το θέλει λιγάκι η ψυχούλα μας. Γυναίκες είμαστε, εξάλλου. Επιβιώνουμε!