Μια από τις μεγαλύτερες χαρές μου ως παιδί…

Άννα Λαζοπούλου

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές μου ως παιδί ήταν οι γιορτές και τα δώρα που ανταλλάζαμε σε αυτές. Οι επισκέψεις σε συγγενικά και φιλικά σπίτια περιλάμβαναν πάντα κάτι που προσφέραμε ο ένας στον άλλο. Οι μεγάλοι είχαν την υποχρέωση να αγοράσουν ένα λικέρ η σοκολατάκια, σπάνια κάτι ακριβότερο, αφού το δώρο, άλλωστε, ήταν συμβολικό και δεν είχε να κάνει με την επίδειξη.

Μερικές φορές το ίδιο δώρο άλλαζε και σπίτια, κι έτσι τύχαινε να σου επιστρέψει το δικό σου, που στο μεταξύ είχε κάνει έναν κύκλο σε δυο – τρία σπίτια! Τα σοκολατάκια σε όμορφο περιτύλιγμα, άλλωστε, ήταν πολύ συνηθισμένα, κανείς δεν φανταζόταν ότι μπορεί να είχαν ξεχωριστά χαρακτηριστικά ή ότι κάποιος είχε βάλει μια καρτ βιζίτ μέσα με ευχές!

FABER2

Το ίδιο συνέβαινε βέβαια και στις παιδικές μας γιορτές. Εκεί οι ανταλλαγές αφορούσαν συνήθως τετράδια, κασετίνες, στυλό ή μολύβια και μπογιές για ζωγραφική. Το δώρο που πραγματικά με σημάδεψε ήταν ένα faber με σβήστρα στη μία του μεριά, κάτι αδιανόητο μέχρι εκείνη την στιγμή αφού κόστιζε διπλάσια λεφτά από τα κλασικά κίτρινα μολύβια.

Είχε ξεκινήσει το μέλλον, κι εγώ ήμουν κομμάτι του.

Από πρακτικής πλευράς είχε δυο επιλογές χρήσης, αλλά εκείνο που πιθανότατα με εντυπωσίαζε περισσότερο10563534_895452267184154_118217792_n ήταν η κατασκευή του. Μου ήταν αδύνατο να καταλάβω τον τρόπο που τοποθετήθηκε αυτή η μικρή σβήστρα στην άκρη!

Ποτέ δεν κατάλαβα σίγουρα το πώς, στο μεταξύ ωστόσο πρέπει να τη χρησιμοποίησα χιλιάδες φορές, σβήνοντας μέχρι που την εξάντλησα.

Πολλά χρόνια αργότερα, έζησα το ίδιο απίστευτο συναίσθημα με ένα δώρο από συνεργάτη: ένα κουτί γεμάτο μολύβια με σβήστρα! Διαφημιστικά μεν, δικά μου δε…

Μπορεί να μην ήταν faber, παρ’ όλα αυτά τα έκλεισα στο συρτάρι μου γρήγορα γρήγορα ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα μου πάρει αυτήν την χαρά. Και μπορεί η συνεργασία να έληξε, μπορεί να μην γράφουμε πια με μολύβια, ωστόσο εγώ έγινα πλούσια!

… σε μολύβια.