Για μια μεγαλύτερη αποδοχή του εαυτού μας

Ζαχαρούλα Μανώλη

Αν δεν αγαπάς εσένα, πώς θα προσπαθείς για το καλύτερο; Άραγε πώς να είσαι δοτικός με τον άλλο όταν δε δίνεις αγάπη στον εαυτό σου; Το να αγκαλιάζεις όλες τις πλευρές του εαυτού σου, τις καλές, τις ευχάριστες, τις περίπλοκες, τις δύσκολες, τις αλλόκοτες, τις κακές, σημαίνει ότι ξεκινάς με καλές βάσεις προς το ταξίδι της ζωής.

Αν σε τρομάζει η αβεβαιότητα, να είσαι προετοιμασμένος, γιατί ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι κατέχεις την απόλυτη γνώση του εαυτού σου. Έχει μια εκπληκτική ικανότητα να αλλάζει και να σε αιφνιδιάζει. Αποδεχόμενος αυτήν την ιδιότητα, θα ξέρεις και θα περιμένεις και τα άσχημα, όπως έρχονται και τα ευχάριστα. Θα κάνεις υπομονή λέγοντας πως ήταν κι αυτό ένα μάθημα και, όπως μου θυμίζει συχνά ένας άγιος άνθρωπος, θα φέρνεις στο μυαλό σου το ρητό «γηράσκω αεί διδασκόμενος».

Επομένως, η γνώση του εαυτού σου θα αυξάνει με τα χρόνια και τις εμπειρίες. Κάθε φορά μετά από μία πτώση, μία στραβή, θα γίνεσαι σοφότερος. Και η γνώση αυτή είναι προσωπική, δεν σχετίζεται με την ηλικία, ενώ λειτουργεί ως εφόδιο για όσα θα έρθουν. Έτσι, έχοντας παρακαταθήκη όσα διδάχθηκες, θα ξεκινάς με θάρρος και ελπίδα για νέες «ανακαλύψεις».

Προσοχή όμως, γνώση του εαυτού και αυτοπαρατήρηση δε σημαίνει να είσαι επικριτικός, ακραία ελεγκτικός και σκληρός με εσένα. Αποδέχομαι τον εαυτό μου σημαίνει τον αγαπώ, δεν αυτοτιμωρούμαι. Κάτι τέτοιο κρύβει τελειομανία, άρα έναν τεράστιο εγωισμό. Συχνά, άνθρωποι σκληροί με τον εαυτό τους είναι και σκληροί με τους συνανθρώπους τους, ενώ στην ουσία ζητούν στη ζωή τους την αγάπη και την ευτυχία που φέρνει η συντροφικότητα.

Από την άλλη πλευρά, αγάπη του εαυτού δεν σημαίνει λατρεία του εαυτού. Δεν είμαστε εμείς και κανείς άλλος. Όντες ερωτευμένοι με εμάς τους ίδιους, είμαστε σαν τυφλοί. Έχουμε απέναντί μας το είδωλό μας και, σαν να φοράμε παρωπίδες, κοιτάμε μόνο αυτό. Χάνουμε έτσι πολλά και συχνά βυθιζόμαστε σε έναν κόσμο από τον οποίο δε μπορούμε να βγούμε εύκολα.

Όπως φαίνεται λοιπόν, η αλήθεια κρύβεται κάπου στη μέση. Η υπερβολή, είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά μόνο πληγές μπορεί να αφήσει. Πρώτα σε εμάς και μετά στους ανθρώπους γύρω μας.

Ας θυμόμαστε: «Με αγαπώ, γιατί δεν είμαι τέλειος, και ούτε θα είμαι ποτέ. Θέλω να προσπαθώ για το καλύτερο, για να είμαι ευτυχισμένος και να είναι ευτυχισμένοι και οι άνθρωποί μου. Πολλές φορές θα πέφτω, θα πληγώνομαι και θα πληγώνω, αλλά θα σηκώνομαι πάλι και θα μαθαίνω να αγαπώ τον προσωπικό μου αγώνα, δηλαδή τη ζωή, αλλά και τη ζωή των άλλων».

10665897_384845038379847_1884233881120243179_n