Αναμνήσεις από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης

Άννα Λαζοπούλου

Ήρθε πάλι ο καιρός να πάμε στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης, η αδερφή μου κι εγώ χαιρόμαστε πολύ, θα βρούμε όλα εκείνα που θα μας κάνουν μικρούς εκθέτες και εμπόρους στο σπίτι. Μπροσούρες, διαφημιστικά, μικρά δωράκια, όλα εκείνα τα αναμνηστικά που φερμένα σε μια σακούλα γίνονται το καθιερωμένο μας παιχνίδι του Σεπτεμβρίου!

Ο μπαμπάς έχει βέβαια άλλη ιδέα, θέλει να μας πάει πρώτα και μόνο από τον “Σαλίγκαρο” για να δει τα όνειρα του να ζωντανεύουν. Αυτοκίνητα, αυτοκίνητα, αυτοκίνητα! Θα τον πείσουμε όμως να κάνουμε βόλτα και στα άλλα περίπτερα πάση θυσία.

Από εκείνα τα χρόνια που βαριόμασταν αφάνταστα τα αυτοκίνητα έως την ημέρα που το αυτοκίνητο έγινε το επάγγελμα μου, πέρασαν πολλές γλυκές σκέψεις για την έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Οικογένειες ολόκληρες να ψάχνουν άλλος για έπιπλα, άλλος για αυτοκίνητα, άλλος για κουλτούρα ή και μουσική, άλλος μόνο να φάει και να ξεσκάσει. Ό,τι και να ’ναι, είναι ένας κόσμος ολόκληρος που τρέχει, δουλεύει, χαίρεται, ονειρεύεται και τελικά ενδιαφέρεται.

Η ΔΕΘ είναι η ευκαιρία της πόλης να γίνει βασίλισσα. Θέλω να είμαι κι εγώ μέρος αυτού του παιχνιδιού γι’ αυτό και είμαι πάλι εδώ. Αυτή την φορά με τη SOFERINA γιατί τελικά ήταν αδύνατον, τόσα αυτοκίνητα που έβλεπα μικρή και τόσα που άκουγα για αυτά και τη συντήρηση τους, να μην τα αγαπήσω.

Καλή επιτυχία σε όλους.