Αν δεν περισσέψει δε φτάνει

Άννα Λαζοπούλου

Μπορεί το ζεστό και το κρύο να συνυπάρξουν;

Απλά όχι. Είναι γνωστό ότι «ούτε κρύο ούτε ζέστη» είναι μια φράση που χρησιμοποιούμε για το αδιάφορο.

Σκέφτομαι πως αυτός ο χρόνος που περάσαμε μόνον αδιάφορος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Αλλά ούτε και ζεστός ή κρύος.

Η ανεξαρτησία μας έχει κατά πολύ στηριχθεί σε υλικά αγαθά που καλώς ή κακώς δεν μας βοήθησαν και πολύ αυτό το καλοκαίρι και ούτε θα μας βοηθήσουν τον χειμώνα κατά πως φαίνεται.

Αναστάτωση, αμφιβολία, φόβος, ανασφάλεια, τα πρόσφατα συναισθήματά μας και τίποτε δεν μπορεί να μας ησυχάσει. Ούτε τα ωραία μας αυτοκίνητα ή τα σπίτια μας ή τα κινητά ή τα χρυσά στην κασετίνα ή ακόμη ακόμη και τα λεφτά μας…το αντίθετο μάλιστα!

Ακόμη και η συχνή επιλογή μας να ρίξουμε το βάρος αλλού, η οποία και επικράτησε όλη την προηγούμενη χρονιά, δεν ήταν τελικά μια λύση. Δυσκολεύεται ο άνθρωπος ν’ αναλάβει την ευθύνη της ζωής του και δη της ελευθερίας του. Και το πιο δραματικό είναι που κάποιοι αντί να κυνηγήσουν τη ζωή τους την αφήνουν απλά να προσπερνά.

Όλες αυτές οι σκέψεις στο τέλος μια δύσκολης χρονιάς αλλά και στην αρχή μια άλλης.

Όμως τώρα οι γκρίνιες δεν επιτρέπονται. Ας ξεκινήσουμε κάτι διαφορετικό, κάτι πιο συναρπαστικό.

Ξαναγυρνώντας στις ρήσεις των παλιών, θυμήθηκα το «αν δεν περισσέψει δε φτάνει». Αφού λοιπόν, οι γνωστές πηγές εσόδων μας αποκλείεται για φέτος να δώσουν το περίσσευμα που ελπίζουμε, ας ψάξουμε αλλού… εκεί που ίσως μπορούμε να το έχουμε.

Και πού είναι αυτές οι πηγές; Μα στην αγάπη, την όρεξη για ζωή, το χαμόγελο, το ενδιαφέρον για τον διπλανό μας, τα καινούρια όνειρα, στον σχεδιασμό, την προσπάθεια, την προσευχή, την προσήλωση, την κατανόηση.

Αυτά τα ολίγα και καλή χρονιά σε όλους μας!