Ταξιδιωτικές εμπειρίες με μια μηχανή

Αναστάσης Χαριοπολίτης

 

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου: Θεσσαλονίκη-Ηγουμενίτσα

Η μέρα είχε φτάσει. Ήταν 3 το ξημέρωμα και εγώ να προσπαθώ να κοιμηθώ, γνωρίζοντας ότι τις επόμενες μέρες η ξεκούραση θα ήταν πολυτέλεια. Μην έχοντας κάνει άλλο ταξίδι στο εξωτερικό, το άγχος για το αν τα σκέφτηκα όλα, με έτρωγε.

Λίγα ρούχα και αδιάβροχο ήταν ό,τι χρειαζόμουν, όλα στο σακίδιο της πλάτης και στο tank bag μου. Ένα τελευταίο check στη μηχανή, μια βόλτα για βενζίνη και αέρα στα λάστιχα και πίσω. Εγνατίας και Αντιγονιδών θα μαζευόμασταν. Τέσσερις μηχανές θα ξεκινούσαμε από Θεσσαλονίκη, μια από Κατερίνη θα τη βρίσκαμε στον δρόμο και τις άλλες δύο από Κεφαλονιά θα τις βρίσκαμε στο πλοίο.

Λίγο πριν τη Βέροια ο ουρανός σκοτείνιασε και μας ανάγκασε να φορέσουμε τα αδιάβροχα. Έτσι συνεχίσαμε απτόητοι και στεγνοί, παρά την μπόρα που φάγαμε κοντά στην Πτολεμαΐδα. Μικρή στάση στα Γρεβενά και δρόμο πάλι. Στις 9.30 το βράδυ είχαμε φθάσει Ηγουμενίτσα. Επιβίβαση και υπομονή, δεκάξι ώρες μέχρι να πιάσουμε Ανκόνα.

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου: AnconaPerugia

Στις 2.00 το μεσημέρι φθάσαμε στην  Ανκόνα. Λίγο έξω από την πόλη κάναμε μια σύντομη στάση για βενζίνη και ανάσες γιατί είχαμε αρκετά χιλιόμετρα μπροστά μας. Η ιταλική ύπαιθρος μας καλωσόρισε με λιακάδα. Ακολουθώντας επαρχιακές διαδρομές με πολλές στροφές, γνωρίσαμε πολλές ομορφιές από τις επαρχίες Μάρκε και Ούμπρια. Για πότε πέρασαν δυο ώρες στο τιμόνι και 140 χιλιόμετρα ούτε που το κατάλαβα.

Η πόλη της Περούτζια είναι μικρή αλλά ζωντανεύει χάρις στους πολλούς φοιτητές που φιλοξενεί. Αφήνοντας τις μηχανές μας εκτός του ιστορικού κέντρου, περιπλανηθήκαμε στα λιθόστρωτα και γραφικά σοκάκια. Μπορώ να πω ότι, αν και η Περούτζια δεν είναι τόσο διαφημισμένη πόλη, οι ομορφιές της είναι πολλές. Όσον αφορά το φαγητό μας, κινηθήκαμε στις κλασικές γεύσεις, μακαρόνια και πίτσα που αποδείχτηκαν γευστικότατα.

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου: PerugiaPienzaSienaUrbino

Στις 7.30 είχε εγερτήριο. Μάζεμα τα πράγματα και κάθοδος για πρωινό. Το πρωινό σε αυτού του είδους τα ταξίδια είναι σημαντικό και ιδιαίτερο. Πρέπει να χορτάσεις με όσο το δυνατόν λιγότερη τροφή καθότι το βαρύ στομάχι δεν είναι καλός σύμμαχος στο ταξίδι. Ο καφές επίσης δεν ενδείκνυται. Στις 8.30 όλοι φορτώναμε τα σακίδια και τις μπαγκαζιέρες. Η επιλογή μου να πάρω «χταπόδια» για να δένω ό,τι χρειαστεί, αποδείχτηκε σωτήρια και ήταν το δεύτερο μάθημα που πήρα μετά από την απαξίωση που έδειχνα για το αδιάβροχο. Ένα δέσιμο του σακίδιου στη θέση του συνοδηγού και το ταξίδι απέκτησε μεγάλη ευκολία.

italy 10

Ακολουθώντας πάλι επαρχιακές διαδρομές, πλησιάζαμε την Τοσκάνη μέσα από απότομες στροφές, υπέροχα τοπία, με τέλειο για roadtrip καιρό και με πολλές άλλες μηχανές για παρέα στον δρόμο. Πρώτος προορισμός το Montichiello di Pienza, ένα μεσαιωνικό χωριό έξω από την πόλη της Pienza, όπου ήταν αδύνατο να μην κάνουμε στάση. Ανεβοκατεβαίναμε ένας ένας μια διαδρομή που ήταν λες και βγαλμένη από όνειρο αλλά βγάλαμε και τις απαραίτητες φωτογραφίες. Δέκα χιλιόμετρα παρακάτω παρκάραμε έξω από την πόλη της Pienza, κλειδώσαμε τις αποσκευές μας (τρίτο μάθημα: πάντα να έχετε μαζί σας κλειδαριές) και πάμε για βόλτα.

Η Pienza είναι μικρή, πετρόχτιστη όλη, με λουλούδια στα μπαλκόνια της και πολύ γραφική. Αφού περπατήσαμε αρκετά, χαλαρώσαμε μπροστά στο Duomo της, φάγαμε τα panini μας και απολαύσαμε τον γνωστό, ιταλικό espresso. Μετά από κάποιες μικροαγορές και την ξεκούραση, συνεχίσαμε βόρεια για 31 χιλιόμετρα για να βρούμε τη Siena.

Νομίζω πως ο χρόνος πέρασε και δεν άγγιξε καθόλου τη Siena. Όταν περπατάς στα δρομάκια της, είναι σαν να γυρνάς πίσω στην εποχή της Αναγέννησης. Η Piaza del Campo πραγματικά σε αφήνει άφωνο. Μια αμφιθεατρική πλατεία σε σχήμα κοχυλιού ή κατ’ άλλους σα βεντάλια, ακριβώς στο σημείο που συναντιούνται τρεις λόφοι όπου είναι χτισμένη η Siena, με το Palazzo Publico και το Torre del Mangia να στέκουν επιβλητικά μπροστά σου. Όλη η ομάδα αποφάσισε να μείνει εδώ, όπως είναι και να απολαύσει τη θέα με έναν espresso. Είχαμε λιγοστό χρόνο καθότι μας χώριζαν διακόσια χιλιόμετρα από το κατάλυμά μας και θέλαμε να φτάσουμε πριν τη δύση του ήλιου.

italy 02

Ο δρόμος, βγαίνοντας από την Τοσκάνη, απέκτησε άλλο ενδιαφέρον καθώς αρχίσαμε να ανεβαίνουμε ένα βουνό και οι στροφές ήταν απανωτές. Στις 8.00 μετά από μια εξαντλητική non stop πορεία, είχαμε φθάσει στον προορισμό μας.  Το Urbino είναι μια κωμόπολη με μεγάλο πανεπιστήμιο και πολλούς φοιτητές. Έχει ένα άριστα διατηρημένο ιστορικό κέντρο που αρχιτεκτονικά δε ξέφευγε από το μοτίβο όλων των άλλων πόλεων που είδαμε. Η βόλτα μας μετά την τακτοποίηση στο ξενοδοχείο, ήταν σύντομη. Η επόμενη ημέρα προβλεπόταν κουραστική, ιδιαίτερα γι’ αυτούς που θα παρακολουθούσαν το Moto GP στο Σαν Μαρίνο.

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου: UrbinoSan MarinoUrbino

Η Κυριακή με βρήκε να σηκώνομαι με την άνεσή μου. Καλό πρωινό, εξοπλισμός, κράνος και on the road again.  Είχα ήδη κάνει μια προετοιμασία στο GPS για τη διαδρομή. Με ανάμικτα συναισθήματα, από τη μια η ανασφάλεια της μοναξιάς και από την άλλη ο ενθουσιασμός του καινούριου, ξεκίνησα.italy 09

Η διαδρομή δεν έμοιαζε με της Τοσκάνης. Βουνά, στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες κάναν τη βόλτα μου απίθανη. Εξήντα χιλιόμετρα απείχε το Σαν Μαρίνο αλλά μια απροσεξία και μια χαμένη πινακίδα ήταν αρκετά για να χάσω τον δρόμο μου. Περιπλανήθηκα αρκετά αλλά τελικά τα κατάφερα. Μάθημα 4ο: Πάντα να έχετε GPS μαζί σας. Βοηθάει ακόμη και στο κινητό.

Ο δρόμος του Σαν Μαρίνο είναι πολύ ανηφορικός και απότομος. Στο τέλος του δεσπόζουν οι τρεις πύργοι της καστροπολιτείας. Παρκάρισα έξω από την πόλη και προχώρησα πεζός για να τη γνωρίσω.

Εδώ βρισκόμαστε ξαφνικά στον Μεσαίωνα. Ψηλά τείχη και πύργοι, στενά πετρόστρωτα ανηφορικά δρομάκια και δεξιά και αριστερά στα σοκάκια η θέα με πολλά μικρά και περιποιημένα καταστήματα. Κολόνιες, κοσμήματα και δερμάτινα είδη κυριαρχούν στην αγορά καθότι η χαμηλή φορολογία καθιστούν το Σαν Μαρίνο ελκυστικό προορισμό για κάθε επισκέπτη. Ανηφορίζοντας τα δρομάκια και χαζεύοντας υποψήφιες αγορές μου, έφθασα στους τρεις πύργους που εκτός από τη θέα που σου προσφέρουν είναι και μικρά μουσεία με συλλογές από όπλα, πανοπλίες και άλλα εκθέματα. Μετά από δίωρη περιπλάνηση κατηφόρισα προς την πλατεία, κοντά στο Κοινοβούλιο για να απολαύσω το κολατσιό και τον καφέ μου μαζί με την απαράμιλλη ομορφιά μπροστά μου.

Σ’ αυτό το διάστημα ήρθαν και τα παιδιά από τον αγώνα του Moto GP που είχε τελειώσει και αφού κάναμε άλλη μια βόλτα μαζί, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου: Urbino-Ancona

Η τελευταία μέρα ξεκίνησε και εμείς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πως το ταξίδι φθάνει στο τέλος του. Μόνο σαν άρχισα να πακετάρω, το κατάλαβα. Όλοι θέλαμε λίγες μέρες ακόμα. Με αυτήν τη διάθεση δεν άργησε να έρθει το πρώτο ατύχημα. Σε ένα σελφ σέρβις βενζινάδικο όπου μπήκαμε για ανεφοδιασμό, ένας από την παρέα έβαλε πετρέλαιο αντί για βενζίνη. Ευτυχώς κάποιος το πήρε είδηση και με τη βοήθεια του υπαλλήλου διορθώθηκε η ζημιά. Οι εξερευνήσεις εκείνης της ημέρας περιορίστηκαν στα περίχωρα της Ανκόνα αφού κατά τις 2.00 έπρεπε να βρισκόμασταν στο λιμάνι για επιβίβαση.

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου: Ancona-Ηγουμενίτσα -Θεσσαλονίκη

Η άφιξή μας έγινε στις 12.00 το μεσημέρι. Κατεβαίνοντας από το πλοίο δεκάδες μηχανές, οι περισσότερες από αυτές είχαν πάει στο Σαν Μαρίνο για τον αγώνα Moto GP, άρχισαν τα κορναρίσματα του αποχαιρετισμού. Δεν είχε σημασία που δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλο. Είχαμε κοινό πάθος να μοιραστούμε. Εκεί έγινε και ο δικός μας αποχαιρετισμός. Τα ζευγάρια από την Κεφαλονιά κατευθύνθηκαν νότια ενώ εμείς πιάσαμε την Εγνατία οδό. Στα Γρεβενά χωριστήκαμε και με το παιδί από την Κατερίνη. Οι τέσσερις μηχανές που μείναμε φθάσαμε μαζί ως τα Μάλγαρα, όπου αποχαιρετισθήκαμε και δώσαμε ραντεβού για το επόμενο ταξίδι. Επιστρέφοντας από τον Περιφερειακό οι τρεις μηχανές γίναν δύο και τελικά έμεινα μόνος όπως ακριβώς ξεκίνησα.

Φθάνοντας σπίτι το κοντέρ έγραφε 1.471χλμ και εγώ έβαζα τικ στους προσωπικούς μου στόχους. Τρία χρόνια πριν, όταν αγόρασα τη Yamaha Facer 600 μου, είχα σχεδιάσει αυτήν την απόδραση και τα κατάφερα. Ένα είναι σίγουρο. Τα ταξίδια στους 2 τροχούς μόλις έχουν αρχίσει για μένα και την επόμενη φορά δε θα είναι για τρεις μέρες μόνον.

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Δαμιανό και Δώρα, Σάκη και Δήμητρα, Αλέξη και Δημήτρη, Νίκο, Μαρία, Γιώργο και κυρίως τον αρχηγό μας, τον Θανάση.

italy 05

Οι φωτογραφίες είναι μία ευγενική προσφορά του κ. Αλέξανδρου Στυλιανίδη