Μια νότα Savoir Vivre στο αυτοκίνητο

Ζαχαρούλα Μανώλη 

Αν σκεφτούμε τη συμπεριφορά μας καθώς οδηγούμε, πολλές είναι οι ευχάριστες αλλά και οι δυσάρεστες στιγμές που έρχονται στο μυαλό μας. Συχνά κάνουμε λάθη μέσα από τα οποία μαθαίνουμε πως η οδήγηση είναι μια πολυσύνθετη διαδικασία, η οποία απαιτεί μεγάλη προσοχή. Τα ερεθίσματα είναι πολλά και πρέπει να έχουμε όλες τις αισθήσεις μας συγκεντρωμένες εκεί, στο τιμόνι, ώστε να  μπορούμε να δούμε πιθανά εμπόδια, να τα επεξεργαστούμε και να αντιδράσουμε κατάλληλα και έγκαιρα σε αυτά.

Το στυλ οδήγησης που χρειάζεται να υιοθετήσουμε είναι ασφαλώς η αμυντική οδήγηση. Να οδηγούμε έτσι ώστε να προφυλάσσουμε τόσο τη δική μας ακεραιότητα, όσο και των υπολοίπων οδηγών και πεζών. Η χειρότερη στάση οδήγησης είναι η επιθετική. Ένα από τα χαρακτηριστικά του επιθετικού οδηγού είναι ότι ενοχλείται εύκολα από την οδήγηση των άλλων και συχνά φτάνει να δημιουργεί έντονα προβλήματα, που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του ίδιου και των υπόλοιπων οδηγών. Μέρος της αμυντικής οδήγησης είναι το να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε κατάλληλα και αυτού του είδους τους οδηγούς.

Ας δούμε μερικές απλές και συνηθισμένες καταστάσεις οδήγησης. Ποιος είναι ο καταλληλότερος χειρισμός;

  1. Είμαστε σταματημένοι πρώτοι στο φανάρι. Μόλις άναψε πράσινο και ο οδηγός στο πίσω όχημα, πατάει αυτόματα την κόρνα, αναίτια, ενώ δεν έχουμε καθυστερήσει την εκκίνησή μας. Τι κάνουμε; Μένουμε ψύχραιμοι. Δεν παίρνουμε την ευθύνη πάνω μας. Ο άνθρωπος μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα και να βιάζεται υπερβολικά. Δε σημαίνει ότι του φταίμε σε κάτι εμείς. Συνεχίζουμε κανονικά την οδήγησή μας. Αν καταλάβουμε ότι οδηγεί πολύ κοντά στο δικό μας αυτοκίνητο και επιμένει να δημιουργεί πρόβλημα, με φλας πάμε στη δεξιά λωρίδα ή κάνουμε λίγο στην άκρη για να προσπεράσει.
  2. Τα σφάλματα στην οδήγηση είναι ένα καθημερινό, συνηθισμένο πρόβλημα.SOFERINA STOP Μπορεί να μη σταματήσαμε στο κατάλληλο σημείο στο STOP, να ξεχάσαμε το φλας κατά την παράκαμψη ενός εμποδίου, να μας έσβησε η μηχανή, ή να μας έφυγε το αυτοκίνητο λίγο παραπάνω από το επιτρεπτό κατά την εκκίνηση σε μία ανηφόρα.  Ειδικά όταν πρωτο-ξεκινάμε την οδήγηση, τα λάθη είναι περισσότερα. Και αυτό αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους στο όχημά μας φροντίζουμε να υπάρχει ένα «Ν», με το οποίο προειδοποιούμε τους υπόλοιπους οδηγούς. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά, αλλά επειδή μπορεί να οδηγήσουν σε ατυχήματα, θα πρέπει να φροντίσουμε να τα αποφεύγουμε. Αν συμβούν, οφείλουμε  να ζητήσουμε συγγνώμη από τον οδηγό που δυσκολέψαμε, χρησιμοποιώντας ένα νεύμα ή μια ευγενική χειρονομία. Αν από την άλλη πλευρά, συμβούν σε βάρος μας, καλό είναι να θυμόμαστε ότι και εμείς έχουμε κάνει παρόμοια λάθη και να δείξουμε κατανόηση. Παρεμπιπτόντως, αν βλέπουμε ότι κάποια λάθη μας εμφανίζονται επαναλαμβανόμενα, καλό είναι να εξασκηθούμε σε αυτά, είτε μόνοι μας, είτε με τη βοήθεια ενός δασκάλου. Δεν είναι ντροπή να ζητήσουμε βοήθεια.
  3. Αν κάποιος οδηγός έχει άσχημη συμπεριφορά, φροντίζουμε να μην εμπλακούμε σε λεκτική διαμάχη μαζί του. Το να ξεκινήσουμε συζήτηση με ένα επιθετικό άτομο δεν έχει καμιά ουσία, ίσα – ίσα που μπορεί να είναι και επικίνδυνο. Οπότε, αφού δείξουμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι όλα είναι καλά, συνεχίζουμε την πορεία μας. Αυτό βέβαια ισχύει για τις περιπτώσεις που δεν έχει προκύψει κάποια υλική ζημιά ή βλάβη, ώστε να χρειαστεί να γίνουν άλλου είδους διαδικασίες.
  4. Βλέπουμε ότι κάποιος πεζός ετοιμάζεται να διασχίσει το δρόμο, ενώ δε βρίσκεται σε διάβαση πεζών. Έχουμε την υποχρέωση να σταματήσουμε, με ιδιαίτερη βέβαια προσοχή, υπολογίζοντας και τον οδηγό που μας ακολουθεί. Οι πεζοί έχουν προτεραιότητα.
  5. Είναι πολύ λυπηρό να βλέπουμε μαμάδες με καροτσάκι ή αναπήρους να προσπαθούν να μετακινηθούν χρησιμοποιώντας τα πεζοδρόμια και να μη μπορούν, επειδή κάποιοι οδηγοί έχουν παρκάρει πάνω στις ράμπες. Πρέπει να σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας, να μην τους δυσκολεύουμε.
  6. Αν έχουμε παιδί στο αυτοκίνητο, θα πρέπει να είμαστε ακόμη πιο προσεκτικοί.pacifier-158379_1280 Διασφαλίζοντας τη μετακίνησή του, φροντίζουμε να έχουμε το ειδικό σήμα που προειδοποιεί τους οδηγούς για την ύπαρξη παιδιού. Αλλά ελέγχουμε ιδιαίτερα και τη δική μας συμπεριφορά πάνω στο τιμόνι. Τα παιδιά αναστατώνονται πολύ όταν βλέπουν το γονέα που οδηγεί να χάνει τη ψυχραιμία του.  Επιπλέον, μιμούνται τον τρόπο που αντιδρούμε, τις κινήσεις και τις εκφράσεις μας. Έτσι αν εμείς φωνάζουμε, βρίζουμε, μειώνουμε τους άλλους, το ίδιο θα κάνουν και αυτά απέναντι στα άλλα παιδιά, αλλά και πολύ πιθανό θα υιοθετήσουν αυτού του είδους τη συμπεριφορά ως μελλοντικοί οδηγοί.

Οι παραπάνω περιπτώσεις είναι μόνο κάποιες από αυτές που μπορεί να συναντήσουμε. Αν θέλουμε να έχουμε πιο εξειδικευμένη πληροφόρηση σχετικά με την κατάλληλη οδηγική συμπεριφορά, μπορούμε να συζητήσουμε με έναν δάσκαλο οδήγησης. Αυτός, λόγω της ιδιότητας και της εμπειρίας του θα είχε να μας πει πολλά επί του θέματος.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα βίντεο της ελληνικής αστυνομίας σχετικά με την επιθετική οδήγηση και τις επιπτώσεις της στα παιδιά:

Καλές και ασφαλείς διαδρομές!

FieldCandy

Photo credit: plantronicsgermany via VisualHunt.com / CC BY-ND