Επιστροφή στην Περούτζια

Νίκη Σκορδά

25/05 

Η χαρά μου είναι μεγάλη. Μετά από 30 χρόνια και κάτι(!), ξαναγυρίζω στην Perugia της Κεντρικής Ιταλίας.

Ξεκινάμε μεσημέρι Σαββάτου με τη «Lady», το τζιπ της αδερφής μου. Εγώ, η αδερφή μου και η κολλητή μου φίλη, η Δέσποινα. Ένα ταξίδι για πρώτη φορά μόνες, χωρίς τους άνδρες μας. Στις 7 το απόγευμα η «Lady» με τα κορίτσια της φτάνουν στην Ηγουμενίτσα. Κάνουμε βόλτες, φαγητό, τσίπουρα, μέχρι ν’ ανεβούμε στο καράβι στις 12.30 τα μεσάνυχτα για να φτάσουμε στο Bari. Μέσα στο πλοίο της γραμμής βρίσκουμε στο σαλόνι από μια γωνιά για να κοιμηθούμε.

Ξημέρωσε. Σε λίγο φτάνουμε στο Bari. Όλα καλά. Στο καράβι βρίσκω παρέα και κάνω την πρώτη προσπάθεια να ξαναμιλήσω ιταλικά. Ενθουσιάζομαι γιατί αν και πέρασαν τριάντα χρόνια μπορώ και μιλάω άνετα.

30/05

Ξεκινάμε καρφί για την Perugia. Η απόσταση είναι 650χλμ, αρκετά μεγάλη για να βγει αυτή η διαδρομή μετά από την τόση κούραση που αισθανόμαστε. Όμως ο «Σουμάχερ», η αδερφή μου, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Η διαδρομή αποδεικνύεται τέλεια με τραγούδι και πολύ γέλιο! Φτάνουμε στην Perugia. Αυτήν την ημέρα γιόρταζε την επέτειο της Δημοκρατίας.

Καταλήγουμε στην Πανσιόν «San Sebastiano». Απίστευτο. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο πανεπιστήμιο που πηγαίναμε με τη Δέσποινα, το Universita per i stranieri. Κάνουμε μπάνιο και κατευθείαν βγαίνουμε για να πάρουμε μια γεύση της Perugia. Στην αρχή δυσκολευτήκαμε να προσανατολιστούμε, όμως σύντομα αρχίσαμε  να θυμόμαστε τα πάντα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα, Η Περούτζια, η παλιά πόλη με τα στενοσόκακα, τις στοές και τις καμάρες, τις μεσαιωνικές γειτονιές της έχει μια ατμόσφαιρα σχεδόν κινηματογραφική.

Φτάνουμε στο Duomo. Συγκίνηση. Κάθομαι για λίγο στα σκαλιά, εκεί που είχαμε λιώσει τα παντελόνια μας. Δεν περπατάω πια…χορεύω. Corso Vanucci, οι μνήμες είναι πολλές. Τρώμε πίτσες και μακαρονάδες, πίνουμε κρασιά και όλα είναι φανταστικά. Μετά από ώρες γυρίζουμε στο ξενοδοχείο. Τέζα και ο ύπνος είναι τέλειος. 

31/05

Πρωινό ξύπνημα στην Perugia για άλλη μια φορά στη ζωή μου. Απλά απίστευτο. Αρχίζει το περπάτημα – ανηφόρες, κατηφόρες και φωτογραφίες ατελείωτες. Μαζί μου κουβαλάω και τη «Soferina», για να τη βγάζω φωτογραφία παντού στην πόλη.

Πάμε στα παλιά μας στέκια από μπαράκια σε κινηματογράφους και στα σπίτια που μέναμε, τότε που ήμασταν φοιτήτριες[1]. Υπάρχει μια συναρπαστική αύρα σ’ αυτήν την πόλη. Το διαφορετικό από τα παλιά, είναι ότι δεν κυκλοφορούν πια Έλληνες. Αυτό που άλλαξε επίσης, είναι η υπόγεια πόλη την οποία είχε κτίσει ο πάπας, καταφύγιο για να προστατέψει τους δικούς του. Όταν ήμουν στην Perugia, πριν χρόνια, ήταν κλειστή. Τώρα είναι ένα απ’ τα σπουδαιότερα τουριστικά αξιοθέατα. Η Rocca Paolina. Αργά το βράδυ και με φορτωμένες τις μπαταρίες μας, πάμε για ύπνο. 

01/06

Ξύπνημα και ετοιμασία για να ξεκινήσουμε για την Cinque Terre, με πρώτη στάση στην Siena και μετά για το San Gimignano. Το πρόγραμμα είναι τέλειο. Δεν παίρνουμε την Autostrada, αλλά τον περιφερειακό δρόμο για να απολαύσουμε την εξοχή της Umbria και της Toscana. Μια ονειρεμένη διαδρομή. Το συστήνω σε κάθε τουρίστα, για να έχει άποψη από την ιταλική εξοχή με τα απέραντα αμπέλια και τα πολλά οινοποιεία. Η Siena είναι ένα άλλο  μεσαιωνικό κάστρο. Φθάνεις εκεί με τα πόδια…πολύ ανηφόρα! Αξίζει όμως. Καταπληκτική είναι η μεγάλη πλατεία με το τεράστιο ρολόι στο Duomo. Κυκλοφορούν αμέτρητοι τουρίστες.

Συνεχίζουμε για το San Gimignano. Στη διαδρομή χανόμαστε, όμως  το κέφι δε χαλάει. Όλα τα παίρνουμε στο χαβαλέ. Αυτές είναι οι περιπέτειες του ταξιδιού, που στο τέλος σου βγαίνει πάντα κάτι καλό. Θα βλέπαμε τόσα πράγματα που ήταν εκτός προγράμματος, οπότε είμαστε ευτυχισμένες.

Φτάνουμε στο San Gimignano. Άλλο μεγαλείο. Και εδώ η πόλη ένα κάστρο με αμέτρητους πολύ ψηλούς πύργους. Φανταστικά πλακόστρωτα σοκάκια. Απερίγραπτος τουρισμός και παντού Κινέζοι. Έλληνες πουθενά. Περιφερόμαστε στα σοκάκια και στις πλατείες, πίνουμε τα κρασιά μας και ξεκινάμε για τον τελικό προορισμό της ημέρας, την ‘Cinque terre’.

Αργά το απόγευμα φτάνουμε στην παραλιακή πόλη «La Spezia», λίγο πριν την «Cinque terre». Συνεχίζουμε, ανεβαίνουμε βουνά και λαγκάδια για να φτάσουμε στο camping που είχαμε βρει στο internet. Έχουμε φτάσει στην κορυφή του βουνού και για κακή μας τύχη ήταν κλειστός ο δρόμος, γιατί γίνονταν έργα. Κάνουμε προσπάθεια και κατεβαίνουμε το βουνό, μήπως και βρούμε πρόσβαση από παραλία. Όμως τίποτα. Σημαίνει ότι πρέπει να ξανανεβούμε όλο το βουνό, με στροφές και δρόμο κακοτράχαλο, στενό,  ίσα που χωράει ένα αυτοκίνητο. Η ώρα περνάει και αρχίζει να νυχτώνει. Δεν αφήνουμε το ηθικό μας να πέσει. Επιστρέψαμε στη «La Spezia». Βρίσκουμε ξενοδοχείο με δυσκολία και πέφτουμε για ύπνο.

02/06

Ξύπνημα αρκετά πρωί. Βρίσκουμε άκρη για το πώς θα φτάσουμε στην «Cinque terre». Εύκολος τρόπος, όπως κάνουν όλοι οι τουρίστες, όμως δεν το ξέραμε. Παίρνουμε το τρένο, το οποίο σταματάει σε όλα τα χωριά που θέλουμε να δούμε. Διαλέγουμε τα δυο πιο όμορφα. Πρώτα το Riomaggiore. Τέλεια! Ένας πραγματικός πίνακας ζωγραφικής. Χρωματιστά σπιτάκια, κρεμασμένα στα βράχια και κάτω η θάλασσα. Άλλη ιστορία, άλλο τοπίο, δεν το έχω δει πουθενά. Άξιζε ο κόπος και η ταλαιπωρία. Αφού έχουμε δει τα πάντα, ανεβαίνουμε στο τρένο και πάμε στο επόμενο χωριό, το «Manarola». Απερίγραπτα ωραίο. Παρόμοιο τοπίο με το Riomaggiore. Πολύς τουρισμός, και οι Κινέζοι να μας ακολουθούν παντού. Και πάλι, Έλληνες πουθενά. Δεν έχει νόημα να διανυκτερεύσεις. Τα βλέπεις, τα φωτογραφίζεις και φεύγεις.

Επιστρέφουμε στη «La Spezia», παίρνουμε τη Lady και ξεκινάμε για τη Φλωρεντία. Βρίσκουμε το camping,  όπου θα μείνουμε τρία βράδια. Σκηνή με τρία κρεβάτια. Κάνουμε ντους και βγαίνουμε βόλτα. Δίπλα στο camping είναι η «Piazza Michelangelo». Επιβάλλεται να την επισκεφθεί κάθε τουρίστας στην πόλη, διότι βλέπεις όλη τη Φλωρεντία από ψηλά. Νύχτωσε, έχει και πανσέληνο… είναι ένα όνειρο!

Αρκετά κουρασμένες γυρίζουμε στο camping. Καθόμαστε για φαγητό και κρασί στο bar του camping. Τρώμε την πιο νόστιμη πίτσα. Πλέον είμαστε κομμάτια. Πάμε για ύπνο.

03/06

Τέλειο είναι το πρωινό ξύπνημα στη σκηνή. Μπάνιο και ψάξιμο για να φορτίσουμε τα κινητά μας. Αυτό γίνεται στο bar του camping, το οποίο είναι γεμάτο νεολαία και φορτίζει τα κινητά της. Μόλις ανακαλύψαμε πως είμαστε οι μεγαλύτερες του camping (!).

Ξεκινάμε για το κέντρο της Φλωρεντίας. Αφήνουμε τ’ αυτοκίνητο και παίρνουμε το λεωφορείο, το οποίο περνάει ακριβώς μπροστά από το camping. Ξεκινάμε τις βόλτες στο κέντρο και στο μεγάλο παζάρι. Φοβερό χάζι. Κάνουμε παζάρια στις τιμές από τις τσάντες που θέλουμε να αγοράσουμε. Οι πωλητές μας καταλαβαίνουν πως είμαστε Ελληνίδες και αρχίζουν τα πειράγματα. Το γέλιο της αρκούδας. Μετά τις αγορές μας φτάνουμε στο Duomo, καθόμαστε με μπύρες στα σκαλιά για λίγη ξεκούραση.

Συνεχίζουμε τις βόλτες στην Piazza di San Lorenzo. Φωτογραφίες – γέλιο – παγωτά! Φτάνουμε στο «Ponte Vecchio & Ufficcio». Τι  μεγαλείο! Έχει ήδη βραδιάσει. Παίρνουμε το λεωφορείο Νο.13 και γυρίζουμε στο camping. Φαγητό και κρασί στο μπαρ και ύπνο.

04/06

Η μέρα μας σήμερα ξεκινά από το Ponte Vecchio- φωτογραφίες- κρασί, στο μπαλκόνι ενός μπαρ που κρέμεται στην κυριολεξία, πάνω στο ποτάμι.

Πάλι «Piazza di Duomo». Όλα είναι τέλεια. Τα κορίτσια πάνε για φαγητό και χανόμαστε. Βρίσκομαι μόνη να περιφέρομαι στους δρόμους. Άλλο που δε θέλω. Να χαθώ για λίγο στο πουθενά. Πλήρης χαλάρωση, χωρίς καμιά ανασφάλεια. Απολαμβάνω τη μαγεία της Φλωρεντίας. Αρχίζει να χάνεται ο ήλιος και να εμφανίζονται στα πεζοδρόμια διάφορα γκρουπάκια μουσικά. Το καλύτερό μου.

Απολαμβάνω έναν κιθαρίστα καταπληκτικό, μετά κάποιον με βιολί, μετά ένα συγκρότημα jazz. Όλα τέλεια. Μετά από ώρες βρίσκω τα κορίτσια και ξεκινάμε για το camping. Απόψε γίνεται χαμός από νεολαία στο μπαρ του camping. Πίνουμε το κρασί μας και συζητάμε για το αυριανό πρόγραμμα. Δυστυχώς ξεκινάει η επιστροφή.

Αποφασίζουμε η αυριανή μας διανυκτέρευση να γίνει στο Salerno, για να είμαστε πιο κοντά στο Bari.

05/06

Ξεκινάει το φόρτωμα των αποσκευών. Και οι τρεις αισθανόμαστε μια απέραντη στενοχώρια που το ταξίδι μας αρχίζει να φτάνει στο τέλος. Ξεκινάμε για Salerno. Είναι αρκετά τα χιλιόμετρα και φτάνουμε το απόγευμα. Το ξενοδοχείο που βρήκαμε είναι μπροστά στη θάλασσα και φαίνεται τέλειο. Και το Salerno γενικά είναι καλό. Δεν είχα ξαναπάει. Καμία σχέση βέβαια με την κεντρική Ιταλία.

06/06

Ξεκινάμε για το Bari. Στην Κάτω Ιταλία όλα είναι διαφορετικά. Οι Ιταλοί οδηγοί στον δρόμο συμπεριφέρονται χάλια. Ο δρόμος είναι δικός τους, ούτε φλας, ούτε τίποτα. Θέλει αρκετή προσοχή. Φτάνουμε στο Bari. Η παλιά πόλη είναι πανέμορφη. Βόλτες με παγωτά και γέλιο μέχρι να πάει επτά η ώρα το απόγευμα, που ξεκινάει το καράβι για την Ηγουμενίτσα. Πετυχαίνουμε ένα ηλιοβασίλεμα ονειρεμένο. Παίρνουμε τα ποτά μας και ανεβαίνουμε τέρμα στο κατάστρωμα. Μαγεία! Το ταξίδι τελειώνει και μια θλίψη πάλι μας κυριεύει.

Φτάνουμε χαράματα στην Ηγουμενίτσα και μετά έχουμε έξι ώρες οδήγηση για τη Χρυσούπολη. Όλα ήταν υπέροχα και στη διάρκεια της επιστροφής αρχίζουμε να κάνουμε όνειρα για το επόμενο ταξίδι μας.

Νίκη – Κατερίνα – Δέσποινα^AAC2471B2E32CE468488D73BAE55BD8912A195F69B29153CD5^pimgpsh_fullsize_distr

[1] Το δικό μου σπίτι δυσκολεύτηκα να το βρω. Όμως βρήκα αυτό που μένανε η Δέσποινα με τις άλλες στη Via dei Pellari. Εννοείται πως εκεί βγήκε φωτο η Soferina!!!