Μια γυναίκα σε ταξίδι ευαίσθητης ισορροπίας

Mathilde Perallat

Λέγομαι Mathilde Perallat. Είμαι Γαλλίδα και έχω μεγαλώσει στο Νότο, σε μια όμορφη περιοχή που λέγεται Provence. Τώρα ζω στο Montreal, που έχει διαφορετικό καιρό και κουλτούρα αλλά είναι ένας τόπος με πολλές επαγγελματικές  ευκαιρίες και καλό επίπεδο διαβίωσης.

Δεν έκανα από παλιά ακροβατικά κόλπα. Για να είμαι ειλικρινής ασχολούμαι με ακροβατικά κόλπα τσίρκου εδώ και πολύ καιρό αλλά δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσε να είναι η κύρια ενασχόλησή μου. Όταν ήμουν μικρότερη, με τον φίλο μου που ήταν και γείτονάς μου συνηθίζαμε να δένουμε εναέρια μεταξένια πανιά σε ένα δέντρο του κήπου μας και εξασκούμασταν όλο το απόγευμα. Η συμμετοχή μου στο ετήσιο στήσιμο της μεγάλης σκηνής του τσίρκου στην περιοχή μου είναι ακόμη μια από τις πιο αγαπημένες μου εφηβικές αναμνήσεις. Τότε ήξερα ότι λάτρευα το τσίρκο αλλά δεν ήξερα πώς θα χωρούσα καλύτερα σ’ αυτόν τον υπέροχο κόσμο των ακροβατικών.

Από την Προβένς στο Μόντρεαλ
Από την Προβένς στο Μόντρεαλ

Το 2010 ήμουν 25 ετών, τελείωνα τις σπουδές μου και ήμουν έτοιμη για να συμμετάσχω σε κάποιο τσίρκο. Αφού έκανα κάποια έρευνα τράβηξε την προσοχή μου ένα project που λεγόταν Circo Social Del Sur, στο Buenos Aires. Για την ακρίβεια ήταν ένα «κοινωνικό τσίρκο», κάτι που σημαίνει τη χρησιμοποίηση της τέχνης του τσίρκου σαν μέσο για βοήθεια σε περιθωριοποιημένα και σε υψηλού κινδύνου άτομα, για τα οποία σκοπός είναι σε βάθος χρόνου να επιτύχουν μια κοινωνική αλλαγή.

Circo Social De Sur
Circo Social De Sur

Μου ακούστηκε πολύ ενδιαφέρον. Ετοίμασα την τσάντα μου, πέταξα για το Buenos Aires, βρήκα ένα μέρος να ζήσω, έκανα εντατικά μαθήματα Ισπανικών για δυο εβδομάδες και ήμουν έτοιμη να χτυπήσω την πόρτα του τσίρκου και να προσφέρω τη βοήθειά μου. Για 4 μήνες έγινα εκπαιδεύτρια τσίρκου στις πιο απελπισμένες παραγκουπόλεις και φτωχογειτονιές της πόλης με ανθρώπους που υπέφεραν από εθισμό στα ναρκωτικά, τη φτώχεια και τη βία. Χρησιμοποιώντας καλύτερα τις ακαδημαϊκές γνώσεις μου, τους βοήθησα να εφαρμόσουν πρακτικές με τις οποίες θα μπορούσαν  να διαχειριστούν καλύτερα τον οργανισμό τους. Χρησιμοποίησα το χρόνο μου για να ξεκινήσω ξανά την εκπαίδευσή μου ή οποία είχε «παγώσει» κατά τη διάρκεια των σπουδών μου. Δεν ξέρω αν μπορώ να πω ότι «εκεί ήταν που ξεκίνησαν όλα» γιατί η ζωή είναι πάντα απρόσμενη αλλά σίγουρα αυτό αποτέλεσε ένα κομβικό σημείο της ζωής μου. Το κοινωνικό τσίρκο ήταν κάτι που δεν θα το αποχωριζόμουν ποτέ.

Έπρεπε να γυρίσω όμως και στην κανονική μου ζωή. Να πάρω το πτυχίο μου και να βρω μια δουλειά, πράγμα που έκανα. Ξεκίνησα να δουλεύω σε μια εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών στο Παρίσι και ήμουν αρκετά ευχαριστημένη.  Έκανα μια πολύ καλή φίλη, την Juliette, που είχε ξεκινήσει να προπονείται στο σχοινί ισορροπίας μαζί μου αρκετές φορές την εβδομάδα.  Πέρασα από οντισιόν για να συμμετάσχω σε ένα μουσικό video. Αλλά όσο περνούσε ο καιρός λαχταρούσα ακόμα περισσότερο το τσίρκο.mathilde et juliette

Η Juliette κι εγώ κάναμε ένα δίδυμο ισορροπίας σε σχοινί και κάναμε και μερικές εμφανίσεις.  Με είχε ακούσει να μιλάω για την εμπειρία μου με το κοινωνικό τσίρκο και το ήθελε και εκείνη πολύ, γι αυτό μια μέρα σκεφτήκαμε: «Γιατί δεν πάμε σε μια αποστολή μαζί;» Ξεκίνησε σαν μια απλή ιδέα που δεν την πιστεύεις πολύ. Κάναμε όνειρα, σχεδιάζαμε παράξενα πλάνα και κάπως όλο αυτό έγινε πραγματικότητα. Και οι δυο μας δουλεύαμε και έπρεπε να οργανωθούμε. Για ένα χρόνο περίπου βρισκόμασταν κάθε πρωί, γεμίζαμε τις μπαταρίες μας με πολλά κρουασάν και pains au chocolat, συζητούσαμε πού θα πηγαίναμε και πώς θα το χειριζόμασταν. Αποφασίσαμε να πάμε στην Ασία και επιλέξαμε δύο τσίρκα, ένα στην Καμπότζη το Phare Ponleu Selpak και ένα στο Νεπάλ το Circus Kathmandu. Η Juliette πήρε άδεια άνευ αποδοχών και εγώ παραιτήθηκα.

Τον Οκτώβριο του 2014 πετάξαμε για την Καμπότζη. Όταν φτάσαμε στο σχολείο, τα ονόματά μας ήταν ήδη στο πρόγραμμα του σχολείου για να διδάξουμε εναέρια ισορροπία σε σχοινί, αιώρα σχοινοβάτη και κινέζικο στύλο.  Το κοινωνικό σχολείο τσίρκου δημιουργήθηκε αμέσως  μετά την περίοδο των Ερυθρών Χμέρ για να απαλύνει το τραύμα και να φέρει πίσω τις τέχνες, οι οποίες είχαν εξαφανιστεί τελείως από το καθεστώς. Για είκοσι χρόνια μεγάλωνε και πλέον είναι το μεγαλύτερο ίδρυμα τεχνών της χώρας. Το Phare είναι ένα τσίρκο, ένας μικρός παράδεισος στη γη. Παιδιά από 5 έως 25 ετών τρέχουν πάνω κάτω, παίζουν μουσική, χορεύουν και κάνουν ακροβατικά όλη τη μέρα με πολύ ζωντάνια.

Μείναμε εκεί για δυο μήνες και γνωρίσαμε γενναιόδωρους ανθρώπους που άλλαξαν την ζωή μας. Σε αντάλλαγμα για την παρουσία μας πήραμε πολλή αγάπη. Όταν φύγαμε, κλάψαμε και έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα έβρισκα κάποιο τρόπο να γυρίσω πίσω και να συμμετάσχω ξανά σε αυτό το υπέροχο project.

Το επόμενο στάδιο ήταν το Νεπάλ  που ήταν πολύ διαφορετικό αλλά το ίδιο έντονο από την άποψη των συναισθημάτων. Στο Κατμαντού το τσίρκο απαρτιζόταν από νέους που είχαν διακινηθεί παράνομα, πολλές φορές γιατί πουλήθηκαν ακόμη και από τους γονείς τους και φυσικά υπόκεινταν σε κακομεταχείριση. Γι’ ακόμα μια φορά εντυπωσιαστήκαμε με τη δύναμη και αισιοδοξία αυτών των νέων ανθρώπων που πέρασαν δύσκολες στιγμές αλλά ήταν ικανοί να αφιερωθούν στη ζωή τους στο τσίρκο. 

Εκείνη την περίοδο έγγραφα στο blog μου και με βοηθούσε να αντιλαμβάνομαι πόσο φανταστικά ήταν αυτά τα projects, πόσο πίστευα σε αυτά αλλά και πόσα προβλήματα έπρεπε να αντιμετωπίσουν αυτοί οι άνθρωποι. Ειδικά στο Νεπάλ, οι οργανώσεις ήταν τόσο εύθραυστες που μπορούσαν να καταρρεύσουν κάθε στιγμή.  Υπήρχαν προβλήματα που έθεταν σε κίνδυνο την κοινωνική αποστολή. Επιστρέψαμε  μετά από πέντε μήνες αφότου είχαμε φύγει από τη Γαλλία και το μυαλό μας και οι καρδιές μας ήταν γεμάτες από αγάπη, τσίρκο, χρώματα, μυρωδιές, δάκρυα και για αρκετό καιρό ήμασταν τελείως αποσυνδεδεμένες από την πεζή καθημερινότητα του Παρισιού.

Δυο μήνες αργότερα έφυγα για το Μόντρεαλ για να κάνω ένα νέο ξεκίνημα έχοντας ένα πράγμα στο μυαλό μου: Να μάθω τα πάντα για το τσίρκο και να δουλέψω όσο πιο πολύ μπορώ.  Ξεκίνησα να διδάσκω ακροβατικά και πήρα μέρος σε μικρά shows. Το ταξίδι μου για το κοινωνικό τσίρκο ήταν έντονα αποτυπωμένο στο μυαλό μου. Ήθελα ακόμα να κάνω κάτι με τις εμπειρίες μου. Μια μέρα με συστήσανε σε έναν καθηγητή πανεπιστημίου που έκανε μελέτη για θέματα των κοινωνικών τσίρκων. Μιλήσαμε για τις εμπειρίες μας και τα συναισθήματα και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στα ερωτήματά μου.mathilde perallat small

Μέσα σε λίγες εβδομάδες έγγραφα την πρότασή μου για να κάνω διδακτορική διατριβή πάνω στα κοινωνικά τσίρκα.  Ξεκινάω τον Σεπτέμβριο και θα κάνω έρευνα για τις συνθήκες που πρέπει να οργανωθούν και ν’ αναπτυχθούν ώστε να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη σε κοινωνικά Projects όπως αυτό του τσίρκου. Ο απώτερος στόχος μου είναι να μπορέσω να προσφέρω τις συμβουλές μου για να λειτουργήσουν τέτοιου είδους projects. Με αυτό τον τρόπο εύχομαι να μπορέσω σύντομα να επιστρέψω στο αγαπημένο μου τσίρκο.

Μέχρι τότε θα συνεχίσω να γυρνάω τον κόσμο και ασφαλώς πάντα να ισορροπώ στο σχοινί.