Οδοιπορικό στη Θεσσαλία με μια μηχανή

Αναστάσης Χαριοπολίτης

Σάββατο

«Here I am, on the road again…», σιγοτραγουδούσα καθώς κατευθυνόμασταν προς τα Σ.Ε.Ο Πλατάνου στην Εγνατία οδό, λίγο έξω από τη Βέροια. Είχαν περάσει επτά μήνες από την τελευταία μου εκδρομή και όλη την προηγούμενη εβδομάδα βρισκόμουν σε εγρήγορση, ώστε η «καλή» μου (μια Yamaha Fazer 600) να είναι πανέτοιμη για αναχώρηση.

Και τώρα να ‘μαστε εγώ και η κοπέλα μου καβάλα στη μηχανή. Εννέα το πρωί είχαμε συνάντηση με όλους τους άλλους συνταξιδιώτες μας. Αφού πήραμε οδηγίες για τη διαδρομή που θα ακολουθούσαμε,  ξεκινήσαμε. Τριάντα επτά μηχανές, πολύ εντυπωσιακό θέαμα για όποιον μας έβλεπε, έτσι μαζεμένους όλους μαζί.

Μέσω Εγνατίας οδού φτάσαμε γρήγορα στο ύψος της Κοζάνης, απ’ όπου πήραμε τον δρόμο για τα Σέρβια και την τεχνητή λίμνη Πολυφύτου. Εκεί έγινε και η πρώτη στάση  για τις απαραίτητες φωτογραφίες και ανάσες καθότι η επόμενη στάση βρισκόταν αρκετή ώρα και πολλά χιλιόμετρα μακριά, στην Καλαμπάκα. 

Στον δρόμο για τα Μετέωρα η δυσκολία της διαδρομής αυξομειωνόταν συνέχεια. Πότε απότομες κλειστές στροφές και πότε ευθείες με άνετα χιλιόμετρα. Με την άφιξή μας στην Καλαμπάκα πολλοί από εμάς αδράξαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε τα προστατευμένα από την UNESCO, μοναστήρια των Μετεώρων και αργότερα να πιούμε καφέ στη πλατεία του χωριού κάτω από τη σκιά των επιβλητικών βράχων. Εκεί έμαθα ότι είχαμε συνταξιδιώτες από διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Η συνέχεια του ταξιδιού μας έφερε στο χωριό Καλλιρόη, στην περιοχή Ασπροπόταμος των Τρικάλων, όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο που θα καταλύαμε. Ένα ζεστό ρόφημα και ένα απολαυστικό δείπνο έκλεισε ιδανικά την πρώτη μέρα της εξόρμησής μας.

Κυριακή

Η επόμενη μέρα μας βρήκε όλους φρέσκους και ξεκούραστους στην τραπεζαρία για το πρωινό. Εδώ δόθηκαν εκ νέου οδηγίες για την πορεία που θα ακολουθούσαμε. Από το βράδυ είχαμε δώσει σαν ώρα αναχώρησης τις εννέα και μισή. Η διαδρομή που ακολουθήσαμε, ορεινή με πολλές και κλειστές στροφές, όσο δυσκολία είχε άλλο τόσο εντυπωσιακή ήταν. Μετά από αρκετές ώρες οδήγησης και αφού περάσαμε το Περτούλι και την Ελάτη, φτάσαμε στον πρώτο προορισμό μας, στην Πύλη Τρικάλων, με το περίφημο τοξωτό γεφύρι της. Εκεί στη σκιά του γεφυριού και δίπλα στο ποτάμι βρήκαμε την ευκαιρία να δροσιστούμε και να πάρουμε δυνάμεις για τη συνέχεια. Μιάμιση ώρα μετά φορούσαμε τον εξοπλισμό μας και βάζαμε μπρος τις μηχανές για τη συνέχεια του ταξιδιού μας. 

Τρεις ώρες διασχίζαμε τον θεσσαλικό κάμπο. Τρίκαλα-Φαρκαδόνα-Δομένικο-Ελασσόνα. Λιακάδα, καλή θερμοκρασία και όμορφα ανθισμένα λιβάδια ήταν το σκηνικό στο οποίο κι εμείς παίρναμε μέρος. Μετά την Ελασσόνα και στο δρόμο για την Λεπτοκαρυά βρίσκεται το χωριό Καρυά όπου έγινε και η επόμενη στάση. Εκεί στις πλαγιές του Ολύμπου, στην πλατεία του χωριού καθίσαμε για μεσημεριανό. Σιγά σιγά και καθώς καταλαβαίναμε ότι η εκδρομή έφτανε στο τέλος της άρχισαν οι συζητήσεις για μελλοντικές εξορμήσεις και πιθανές διαδρομές, μικρές και μεγάλες. Αργότερα κατεβαίνοντας τις πλαγιές του Ολύμπου και βγαίνοντας στην εθνική οδό κάναμε μια μικρή στάση στο Σ.Ε.Ο Ολύμπου για να αποχαιρετιστούμε και κάθε »κατεργάρης» να επιστρέψει στον πάγκο του. Φθάνοντας σπίτι η λέξη »ενθουσιασμός» ήταν  αυτή που περιέγραφε τα συναισθήματά μου. Τέλος δεν μπορώ παρά  να αναφέρω το πόσο υπερήφανος ένιωθα για την κοπέλα μου που παρά τη δυσκολία του ταξιδιού σε ορισμένα σημεία αλλά και με δεδομένο ότι ήταν η πρώτη της εκδρομή σε 2 ρόδες δεν παραπονέθηκε ούτε στιγμή. Και όσοι αναρωτιέστε γιατί το επισημαίνω, πιστέψτε με έχει μεγάλη σημασία ο συνοδηγός σου να εναρμονίζεται με σένα σ’ αυτά τα ταξίδια και να σου ελαφρύνει έτσι τη διαδρομή παρά να τη δυσκολεύει.

Εις το επανιδείν.