Editorial, Φθινόπωρο 2016

Άννα Λαζοπούλου 

Τα κλειδιά του σπιτιού που τα’ χεις; Τα θέλω στην τσέπη μου.

Έτσι είμαστε, εμείς οι εκδρομείς ..ο καθένας με τα άγχη του.

Η επιστροφή λοιπόν ξεκινάει. Δεν καταλαβαίνω δυο πράγματα: Πρώτον, πώς γίνεται να μην μου χρειάστηκαν όλα αυτά που κουβάλησα μαζί μου και δεύτερον, γιατί δεν χωράνε στις βαλίτσες τα ίδια πράγματα που είχα όταν ήρθα.

Ας μην κουραστώ με σκέψεις.  Άλλωστε η πραγματικότητα της επιστροφής στην πόλη δεν μου  το επιτρέπει.

Πρώτα πρώτα μαζεύουμε τα παιχνίδια που στη δική μας περίπτωση είναι τα iPad και τα κινητά αλλά και όλοι οι φορτιστές, μετά μαζεύουμε τα του σπιτιού και τελευταία τα ρούχα και τα καλλυντικά.

Ο σύζυγος συνεχίζει να ψάχνει για τα κλειδιά του κι εγώ προσπαθώ να σκεφτώ τις επόμενες διακοπές.

Το αυτοκίνητο έχει ετοιμαστεί από την προηγούμενη, λάστιχα, αέρας, βενζίνη, πλύσιμο.

Γιορτάζει μαζί μας τον γυρισμό του στη θέση παρκαρίσματος, μέχρι νεωτέρας.

Εκείνο που θα θυμάμαι από αυτό το καλοκαίρι, είναι η ανάγκη των παππούδων να ξεχάσουν την ηλικία τους και η ανάγκη των νέων να πιστέψουν σε ένα καινούριο όραμα και η δική μου προσπάθεια να συνδέσω και τα δυο.

Έτοιμη σχεδόν, λέω να ψωνίσω και λίγα φρούτα και λαχανικά από το χωριό έτσι για να θυμάμαι λίγο ακόμη την ελληνική εξοχή που όσο και να θέλουν να την καταστρέψουν είναι εκεί και μας καλοδέχεται.

Επιστροφή λοιπόν… Κλείνω έξω από το τετράγωνο τις γκρίνιες… κατεβάζω τα χειμωνιάτικα και σχεδιάζω καμιά καινούρια εκδρομή… γιατί μην ξεχνιόμαστε Οκτώβριος είναι ο παλιός Σεπτέμβριος και τα Χριστούγεννα αργούν ακόμη.

Και του χρόνου με υγεία λοιπόν