Editorial, Χειμώνας 2017

Άννα Λαζοπούλου 

Πολλές φορές μου είπαν γιατί κάνεις αυτήν τη δουλειά και δεν είχα λόγια να απαντήσω…Θα ήθελα να πω… ότι την αγαπώ απλά, αλλά ίσως δεν θα καταλάβαινε κανείς.

Τι θα έπρεπε να πω; η δουλειά είναι ανάγκη, η δουλειά είναι μάχες, η δουλειά είναι επιμονή, η δουλειά είναι υπομονή, είναι νίκες είναι ήττες, είναι κομμάτι της ζωής …Και όπως δεν μπορείς να παραιτηθείς από τη ζωή έτσι δεν μπορείς και να παραιτηθείς και από τη δουλειά.

Αλλά όπως και στη ζωή κανείς δεν τη ζει με τον ίδιο τρόπο έτσι και εγώ τολμώ να πω ότι ζω τη δουλειά με τον δικό μου τρόπο.

Και γιατί τα λέω αυτά; Απλά γιατί η  Soferina έχει γενέθλια και βγάζω λόγο στο πάρτι της… Ίσως  κι εγώ να μην φανταζόμουν ότι θα κλείναμε δυο χρόνια και θα είχαμε τη χαρά να καλυτερεύουμε συνεχώς. .. ακόμη και όταν λέω σε κάποιους έλα μαζί μας να ζήσουμε την χαρά της δημιουργίας και δεν με καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν με καταλαβαίνουν, εγώ νιώθω τη χαρά της δουλειάς…

…δουλειά ή όνειρο, ρομαντισμός ή ανάγκη κανείς δεν ξέρει. Ίσως το μόνο που ξέρω να είναι ότι τα όνειρα και τα θαύματα μπορεί να γίνουν αληθινά μόνον αν  τα πιστέψεις

Στο έργο αυτό λοιπόν έχω έναν ρόλο σημαντικό, τον ρόλο της αγάπης… και ότι αυτή συνεπάγεται αλλά ευτυχώς δεν είμαι μόνη. Στους  υπόλοιπους ρόλους η Μαριάννα, ο Γιάννης, ο Κώστας, η Λένα, η Χρύσα, ο Δημήτρης, ο Εφραίμ, η Ζαχαρούλα, ο Θάνος… όλοι οι φίλοι και συνεργάτες η Δέσποινα, η Μαρία, η Χριστίνα, η Έφη, η Δήμητρα, ο Φίλιππος…

Καλή τρίτη χρονιά στη Soferina πιο δυναμική πιο ονειροπόλα πιο αποτελεσματική πιο μοντέρνα πιο χαρούμενη και φυσικά πάντα ενδιαφέρουσα και παντός καιρού …

Φωτογραφία: Αλεξία Χατζοπούλου