Η κατάλληλη εποχή να ανοίξουμε πανιά

Αγγελική Ρουβά & Δημήτρης Πετράς

Μετά από έναν δύσκολο χειμώνα νιώθουμε όλοι έντονα την  ανάγκη να βγούμε από τα σπίτια μας και να απολαύσουμε τον ήλιο. Μια κυριακάτικη βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης φαντάζει πλέον επιβεβλημένη. Και εκεί που θα βαδίζουμε στο ξύλινο deck της, ξαφνικά θα γεμίσουμε εικόνες και μονομιάς θα γαληνέψουμε με τη θέα ενός ιστιοπλοΐκού σκάφους, που ταξιδεύει ήρεμα και αρμονικά με απλωμένα τα πανιά του στον Θερμαϊκό.

Σκέψεις όπως θάλασσα, καλοκαίρι, διακοπές, ξεκούραση, βουτιές, αεράκι καρφώνονται ασυναίσθητα στο μυαλό… Είμαστε ήδη εκεί, το σώμα μας έχει ήδη επιβιβασθεί στο σκάφος. Αλλά σχεδόν αμέσως ένα κορνάρισμα, μια κάποια φωνή μας γυρίζει στη στεριά και αφήνουμε την εικόνα να μας φύγει, σίγουροι ότι είναι ένα όνειρο, πολύ μακρινό και δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Κάτι που προορίζεται για τους λίγους και τους τυχερούς. Είναι όμως; Απαιτούνται τόσες γνώσεις και ειδικές ικανότητες  για να ζήσει κάποιος αυτήν την εμπειρία; Ή μήπως ακόμη κοστίζει πολύ και έτσι γίνεται απαγορευτικό.

Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι μονολεκτική και ξεκάθαρη: Όχι. Η ενασχόληση με το θαλασσινό στοιχείο και την τιθάσσευση του αέρα δε θα μπορούσε να είναι περίπλοκη… άλλωστε, υπήρξε το πρώτο μεταφορικό μέσο χιλιάδες χρόνια πριν, χωρίς καμία από τις τεχνολογίες που σήμερα κάνουν τη ζωή των «καπεταναίων» τόσο εύκολη.

Την ιστιοπλοΐα μπορεί να τη γνωρίσει οποιοσδήποτε θέλει να δοκιμάσει κάτι νέο και διαφορετικό. Το γήπεδο, η θάλασσα δηλαδή, είναι κυριολεκτικά στα πόδια μας. Το μεγαλύτερο πάρκο της Θεσσαλονίκης, αλλά και των περισσότερων πόλεων της Ελλάδας είναι εδώ και μας περιμένει να το χαρούμε, να το αγαπήσουμε, να το φροντίσουμε. Δεν θα περάσουμε τον Ατλαντικό με το καλημέρα, αλλά θα είναι σαν να καβαλάμε το ποδήλατό μας πρώτη φορά στο ισιάδι. Και αν η ιστιοπλοΐα έχει λίγο δύσκολη ορολογία και μερικά σχοινάκια παραπάνω, δεν χρειάζεται να είσαι και πυρηνικός φυσικός, άλλωστε μικρά παιδιά ξεκινάνε τα πρώτα τους βήματα εδώ από 6-7 χρονών, και σαν μάθουν μόνα τους να σαλπάρουν, να ταξιδεύουν με όλους τους καιρούς και να γυρίζουν ασφαλή στο λιμάνι, ποτέ δε θα φοβηθούν τίποτα στη ζωή τους!  Δεν είναι καθόλου αργά κι αν μας πήραν λίγο τα χρόνια γιατί στην ιστιοπλοΐα ευτυχώς δεν υπάρχει όριο ηλικίας, αλλά μόνο προσαρμογή στις συνθήκες, τις καιρικές, τις σωματικές και τις ψυχικές.

Πάμε σε εκείνο το σκάφος που βλέπαμε λοιπόν. Πετάμε τις «πρυμάτσες» στο ντόκο, βάζουμε πρόσω και αφήνουμε το ρεμετζόσχοινο πίσω μας, μαζί με όλα τα προβλήματα της στεριάς. Στρίβουμε το πηδάλιο, βιράρουμε τα πανιά, σφίγγουμε δυο σκότες και φύγαμε. Ανοίγεσαι στους ορίζοντες και μαζί ανοίγεις τους ορίζοντές σου. Τέλος η κλεισούρα των οχταόροφων πολυκατοικιών, παντού γύρω σου η θαλασσα, το αεράκι, η καλή παρέα, η απέραντη θέα, η λιακάδα και απαραίτητα τα μεζεδάκια, γιατί η θάλασσα ως γνωστόν ανοίγει και την όρεξη. Τα προβλήματά σου περιορίζονται σχεδόν αυτόματα σε δυο κατηγορίες ιστιοπλοϊκές και τουριστικές, πχ. μη γυρίσει διεύθυνση ο άνεμος και χρειαστεί να προσαρμόσεις την πορεία σου ή μην ανεβάσει λίγο ένταση και γείρει λίγο περισσότερο το σκάφος (μη χυθεί καμιά γουλιά και γίνει μακελειό δηλαδή).  Έχεις δει και Σάκη Αρναούτογλου όμως και δεν έχεις καμία αγωνία, ο ήλιος θα λάμπει και ο αέρας θα είναι πρύμα.

Κάπως έτσι σαλπάρισε και αυτό το σκάφος που βλέπεις στον ορίζοντα και θα πάει και θα έρθει και θα γυρίσει στο λιμάνι μετά την ωραία μεσημεριανή μπουκαδουρίτσα, καθώς ο ήλιος θα σβήνει πίσω από τα βουνά με απίστευτα χρώματα. Και οι τυχεροί επιβάτες του θα γυρίσουν σπίτια τους ανανεωμένοι πνευματικά και ψυχικά σαν να έκαναν μια βδομάδα διακοπές, με περίσσεια υπομονή και μπαταρίες γεμάτες για τη βδομάδα που έρχεται. Στο χέρι τους θα είναι αν  προτίμησαν το τέλειο τριμάρισμα, ή συμφώνησαν μεταξύ τους ότι κανένας δεν θα πρόσεχε το φιλάρισμα στο πανί… παρέα είμαστε άλλωστε, τα βρίσκουμε και περνάμε καλά.

Το κόστος της ημερήσιας αυτής εκδρομής μπορεί να είναι και λιγότερο κατ’ άτομο από μια αντίστοιχη 8ωρη βόλτα στην πόλη με βενζίνες, πάρκινγκ, καφέ, φαγητό και κανα γλυκάκι. Τα οφέλη όμως ασύγκριτα περισσότερα!

Η απόφαση λαμβάνεται. Δεν είναι δύσκολο, είναι απλά ένα ναι και ένα τηλεφώνημα. Όμιλοι που ασχολούνται με την ιστιοπλοΐα ανοιχτής θάλασσας σε όλη την Ελλάδα έχουν ανοιχτές τις πόρτες τους, ώστε με προγράμματα αρχαρίων ιστιοπλόων, προχωρημένων και αγωνιστικής να σας φέρουν κοντά στη θάλασσα. Και μετά ανοίγονται άλλοι ορίζοντες, άλλες επιθυμίες.

Κάποιοι νιώθουν ότι «το έχουν» και αναλαμβάνουν κυβερνήτες, άλλοι τα πανιά, μερικοί παρά τις καλές τους γνώσεις φροντίζουν απλά την καλοπέραση όλων, με μουσική, φαγητό, χαβαλέ, λιακάδα και αεράκι. Υπάρχουν κι αυτοί που κανονίζουν αμέσως τις πρώτες τους διακοπές με ιστιοπλοϊκό σκάφος με ή χωρίς επαγγελματία κυβερνήτη για να έχουν το κεφαλάκι τους ακόμα πιο ήσυχο. Με το δικό τους «προσωπικό ξενοδοχείο» που μετακινείται με τον αέρα και δένει σε λιμάνια επιλογής του πληρώματός του. Και όσο προσεγγίζεις σε απόμακρα κολπάκια, όσο αντικρίζεις τοπία που δε θα μπορούσες να δεις με άλλο τρόπο, τόσο αυτός ο τρόπος διακοπών γίνεται πάθος και εξάρτηση. Αλλά είναι και όσοι ελκύονται από την ένταση που προσφέρουν οι ιστιοπλοϊκοί αγώνες. Από το μείγμα θέλησης και υπομονής που θα πρέπει να έχει κάποιος για να συμμετάσχει σε αγώνες,  από την επιμονή να προσεγγίσεις τα  προσωπικά σου όρια αλλά και από τη διάθεση της ήρεμης αναμονής στα ρέλια.