Ducati: θρύλος, επιτυχία, δύναμη

Ιωάννης Ξηροκώστας

Το 2016 η θρυλική Ducati γιόρτασε τα 90 χρόνια από την ημέρα που ο Antonio Cavalieri Ducati και οι τρεις γιοι του, Adriano, Bruno και Marcello ίδρυσαν το πρώτο τους εργοστάσιο στην συνοικία Borgo Panigale της Μπολόνια της Ιταλίας. Το εργοστάσιο αρχικά παρήγαγε εξαρτήματα ραδιοφώνου. Τα προϊόντα σημείωσαν τεράστια επιτυχία σ’ όλον τον κόσμο και επέτρεψαν στην εταιρεία  να αναπτυχθεί ταχύτατα και να αποκτήσει μια τεράστια φήμη όπως επίσης και τον σεβασμό της βιομηχανικής κοινότητας της εποχής.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το εργοστάσιο χτυπήθηκε επανειλημμένα από βομβαρδισμούς με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολοσχερώς. Οι αδερφοί Ducati όμως δεν μένουν στάσιμοι και μέχρι το τέλος του πολέμου δουλεύουν ασταμάτητα κάνοντας σχέδια και προγραμματίζοντας τα νέα προϊόντα τους, τα οποία σκοπεύουν να εισάγουν στην παγκόσμια αγορά με το τέλος του πολέμου.

Και κάπου εκεί ξεκινάει ο θρύλος της Ducati και μια επίσκεψη στο μουσείο τους είναι αρκετή για να μας πείσει γι’ αυτό.

Museo Ducati

Η πρώτη γεύση που παίρνει ο επισκέπτης έρχεται πολύ πριν φτάσει στις πύλες του μουσείου. Περπατώντας στη Via Marco Emilio Lepido, συναντάς μπροστά σου τη via Antonio Cavalieri Ducati και καταλαβαίνεις αμέσως πως πλησιάζεις. Λίγα μόλις μέτρα αργότερα, ξεπροβάλλει το επιβλητικό παλιό κτίριο του εργοστασίου με τη γιγάντια τοιχογραφία, που απεικονίζει τους τρεις αδελφούς Ducati και συνεχίζει με ένα timeline που περιλαμβάνει όλους τους σημαντικούς σταθμούς στην ιστορία της ιταλικής φίρμας.

Με το εισιτήριο στο χέρι, περνάς την κεντρική είσοδο και βρίσκεσαι μπροστά στο κτίριο του μουσείου, με το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα των Ducati και το σήμα της εταιρείας να δεσπόζει. Από αυτό το σημείο και μετά, κάθε βήμα μέσα στο κτίριο του μουσείου σε φέρνει πιο κοντά σ’ όλα τα κομμάτια που συντέλεσαν στη δημιουργία του θρύλου.

Το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις είναι η κεντρική αίθουσα του μουσείου, ένα έργο τέχνης από μόνη της. Μία μεγάλη κυκλική αίθουσα, στην οποία περιμένουν σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια οι 24 μηχανές που έχουν γράψει με χρυσά γράμματα την αγωνιστική ιστορία της Ducati. Από το Cucciolo Competizione του 1950 έως  τη νικήτρια Superbike 1198 του Carlos Checa του 2011.

Ποια να πρωτοαναφέρουμε, τη Gran Sport 125 Marianna του 1956, που ήταν η πρώτη που σχεδιάστηκε από το χέρι του Franco Farné, ή ακόμη την 125 GP Desmo του 1959 που σχεδίασε ο Bruno Spaggiar και φέρει το σύστημα χρονισμού Desmodromic.Κάνοντας ένα μικρό άλμα στον χρόνο και συγκεκριμένα στο 1994, βλέπουμε την πρώτη 916 F94, σχεδιασμένη από τον μοναδικό Massimo Tamburini. Ο επαναστατικός σχεδιασμός και οι αμέτρητες καινοτομίες της έδωσαν τον πρώτο από τους πολλούς παγκοσμίους τίτλους στα Superbikes στη Ducati και τον Carl Fogarty, κάνοντας την μοτοσικλέτα αυτή καθώς και τις ανανεωμένες εκδόσεις που ακολούθησαν, την πιο πετυχημένη στην ιστορία της εταιρείας.

Λίγο παρακάτω και με χρονολογία 2003 μέσα σ’ αυτό το υπέροχο timeline βρίσκεται ακόμη ένας σημαντικός σταθμός. Είναι η χρονιά που η Ducati κάνει το ντεμπούτο της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP με την Desmosedici GP03, σχεδιασμένη από τον Filippo Preziosi και στα χέρια του Loris Capirossi κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών. Μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, η Ducati με την Desmosedici GP07 και αναβάτη έναν νεαρό από την Αυστραλία που ακούει στο όνομα Casey Stoner, κερδίζουν δέκα Grand Prix και στο τέλος της σεζόν κατακτούν τους Παγκόσμιους τίτλους οδηγών και κατασκευαστών.

Στη συνέχεια της κυκλικής διαδρομής υπάρχει ένα μεγαλοπρεπές βάθρο με όλα τα τρόπαια που έχει κατακτήσει η Ducati στην ένδοξη διαδρομή της στους αγώνες και ακριβώς δίπλα βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εκθέματα που συναντά κανείς σε μουσείο. Σ’ ένα ειδικά διαμορφωμένο τοίχο είναι κρεμασμένες οι στολές και τα κράνη των Giuliano Maoggi, Franco Uncini, Carl Fogarty, Troy Bayliss και Casey Stoner,  πέντε πρωταθλητών της Ducati και μάλιστα διακρίνονται επάνω τους καθαρά σημάδια από τις πίστες.

Περιμετρικά της κεντρικής αίθουσας, υπάρχουν άλλες πέντε αίθουσες, τοποθετημένες και αυτές σε χρονολογική σειρά και ολοκληρώνονται έτσι όλοι οι μεγάλοι σταθμοί της ιστορίας της Ducati.

Προχωρώντας στην πρώτη αίθουσα, αντικρύζει κανείς ένα πλούσιο αρχειακό υλικό από τη δραστηριότητα των αδερφών Ducati πριν τον πόλεμο, όταν το εργοστάσιο παρήγαγε τα εξαρτήματα ραδιοφώνου, βασισμένα σε ευρεσιτεχνίες του Adriano Ducati και από τη Società Scientifica Radio Brevetti Ducati, που φθάνουν σε παραγωγή μέχρι τον βομβαρδισμό και την καταστροφή του εργοστασίου.

Στη δεύτερη αίθουσα μεταφερόμαστε στο 1946, όταν η Ιταλία προσπαθεί να αναγεννηθεί και το ίδιο κάνει και η Ducati. Στο εργοστάσιο της μεταπολεμικής αυτής περιόδου παράγεται η πρώτη μηχανή. Το όνομα αυτής «Cucciolo», που σημαίνει κουτάβι και είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται οι Ιταλοί εκείνη την περίοδο. Εύκολη, γρήγορη και κυρίως οικονομική στη μετακίνηση. Το Cucciolo είναι μικρό, ελαφρύ και ο Aldo Farinelli έχει την ιδέα να προσαρμόσουν τη μηχανή πάνω σε ένα σκελετό ποδηλάτου σχεδιασμένο από τον Aldo Leoni. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να κινηθεί με ταχύτητα έως και 50 χλμ./ώρα και να καλύψει απόσταση 100 χλμ. με 1 μόλις λίτρο βενζίνης!

Στην ίδια αίθουσα υπάρχει η πρώτη ολοκληρωμένη μοτοσικλέτα της εταιρείας, η Ducati 60, η 125 Sport, η πρώτη μοτοσικλέτα που μεταφέρει σχεδιαστικές καινοτομίες από τις αγωνιστικές πίστες στο δρόμο, η μηχανή των ρεκόρ Siluro 100 καθώς  και η 175T με την οποία οι Leopoldo Tartarini και Giorgio Monetti έκαναν το 1957 ένα ταξίδι 60.000 χλμ.

Συνεχίζοντας αυτό το ταξίδι στην ιστορία, φτάνεις στην τρίτη αίθουσα που καλύπτει χρονικά την περίοδο από το 1961 έως και το 1989. Μέσα σ’ αυτά τα είκοσι οκτώ χρόνια που ολόκληρος ο κόσμος μεταμορφώνεται, η Ducati εξελίσσεται παράλληλα στην παγκόσμια δύναμη που είναι σήμερα. Αυτήν την περίοδο οι μοτοσικλέτες της αποτελούν κάθε μία και έναν σταθμό, όχι μόνο για την ιταλική φίρμα αλλά για τη βιομηχανία στο σύνολό της. H 750 GT, η πρώτη SuperBike της Ducati, καθώς και οι 750 F1 και 750 Passo, η θρυλική Elefant που κυριάρχησε στις Αφρικανικές ερήμους σε αγώνες όπως το Paris-Dakar έως και το 1994. Το 1979 η Ducati παρουσιάζει το Trellis Frame, που μαζί με τη δικύλινδρη μηχανή και το σύστημα Desmo, αποτελούν τους πυλώνες της.

Από όλα τα απίθανα αυτά επιτεύγματα της περιόδου αυτής, ένα ήταν αυτό που είχε με διαφορά την μεγαλύτερη απήχηση. Η Ducati Scrambler. H μοτοσικλέτα που ταυτίστηκε μαζί της μία ολόκληρη γενιά, η γενιά της δεκαετίας του ‘60 και έγινε ένα από τα σύμβολά της. Ελευθερία, επανάσταση, αλλαγή, rock μουσική, pop art, κυριαρχούν και αλλάζουν τον κόσμο και η Ducati Scrambler γίνεται το μεταφορικό μέσο όσων ασπάζονται αυτόν τον εναλλακτικό τρόπο ζωής. Στις μέρες μας η θρυλική πλέον Scrambler έχει γίνει ένα ξεχωριστό brand το οποίο συνεχίζει να  εκφράζει τις ίδιες ιδέες και να αποπνέει τον ίδιο αέρα, προσαρμοσμένο φυσικά στη σημερινή εποχή.

Οι τελευταίες δύο αίθουσeς του μουσείου, παρουσιάζουν σε όλο της το μεγαλείο τη σύγχρονη Ducati. Μοτοσυκλέτες όπως η 851 Tricolore, η 900 Superlight, η 916, η μοναδική Monster 900 αλλά και η Desmosedici RR, η SuperBike 1098, η  Multistrada 1200 και φυσικά η ονειρεμένη 1199 Superleggera, είναι όλες εκεί σ’ ένα πανόραμα της κορυφαίας τεχνολογίας και της απαράμιλλης αισθητικής που έχουν γίνει συνώνυμα με το όνομα Ducati.

Μία τελευταία έκπληξη μας περίμενε φεύγοντας στο προαύλιο το μουσείου, που παρόλο που δεν ήταν κάποιο έκθεμα, έδωσε όμως μορφή στο πάθος των φανατικών φίλων της Ducati ανά τον κόσμο. Μόλις είχε φτάσει μπροστά μας μία παρέα είκοσι ατόμων, αντρών και γυναικών, οι οποίοι αφού είχαν κάνει μία εκδρομή με τις Ducati τους, κατέληξαν εκεί, στη γενέτειρα του θρύλου!