Για τα 50α γενέθλια του Ford Capri

Όταν ένα αυτοκίνητο σημαδεύει για πάντα τις καρδιές των ανθρώπων που το οδήγησαν, γίνεται θρύλος. Το Ford Capri γίνεται 50 ετών και με μια μικρή περιήγηση στον ειδικό τύπο, τα εγκώμια γύρω από τον μύθο του είναι συγκινητικά.

Στην οικογένεια της soferina.com έχουμε την τύχη η εκδότριά μας κα Άννα Λαζοπούλου να έχει προσωπικές αναμνήσεις από το θρυλικό Capri.

Της ζητήσαμε να μοιραστεί μαζί μας κάποιες από αυτές. Της ζητήσαμε μια μικρή βόλτα και μας χάρισε ολόκληρο ταξίδι. Απολαύστε το.

Το αυτοκίνητο-έρωτας

Στο σπίτι μας το ταξίδι ήταν κάτι παραπάνω από το φυσιολογικό. Ο πατέρας είχε αγάπη για τα αυτοκίνητα και από μικρές μας είχε μάθει να μην φοβόμαστε τα χιλιόμετρα, τον δρόμο, το αυτοκίνητο.

Άλλωστε η δουλειά  του πωλητή,  είχε απαραίτητα και έναν δρόμο παρέα.

Η δε αγορά αυτοκίνητου ήταν γιορτή για εμάς. Ήμασταν πάντα, κατά κάποιο τρόπο, συμμέτοχοι στις αποφάσεις του, αυτό ήθελε να μας περάσει σαν ιδέα.  

Η γνώμη σας μετράει !

Όταν αποφάσισε να αγοράσει το αυτοκίνητο-έρωτα, ένα Ford Capri του 1970 (περίπου), και παρά τις φωνές των συγγενών και φίλων ότι δεν είναι οικογενειακό αυτοκίνητο, ξεκινήσαμε το ταξίδι για την Γερμανία (Μόναχο),  όπου μας είχαν ενημερώσει πως πωλούνταν σε καλές τιμές.

Τεράστια χαρά και αγωνία. Βιαζόμασταν κι εγώ και η αδελφή μου να μάθουμε να οδηγούμε σε αυτό.  

Αυτοκίνητο   θρύλος των 70΄s.

Όπισθεν  ανάποδη,  δύσκολη θέση οδηγού,  ακόμη πιο δύσκολες θέσεις επιβατών, φυσικά μικρή οπτική των πίσω αυτοκινήτων (άλλωστε πάντα μπροστά τους ήμασταν δεν μας ένοιαζε και πολύ τι έκαναν 🙂

Έτσι τα έβλεπα μικρή, τώρα δεν ξέρω, το έχουμε δυστυχώς αποσύρει για να σας πω την άποψη μου.

Τα ταξίδια αγαπημένα, άλλωστε πωλήσεις είπαμε, χωρίς μετακίνηση δεν γινόταν, οπότε κι εμείς μαζί τρέχαμε να δούμε πελάτες, μαγαζιά, πόλεις.

Να απολαύσουμε την χαρά της επιτυχίας και της αποτυχίας, (ποτέ οι πελάτες δεν σου δίνουν αυτό που θες απλόχερα), αλλά και να ζήσουμε την κούραση του δρόμου.

Δεν φοβόμασταν τίποτε, όπως πρέπει όλα τα παιδιά  να μην φοβούνται, ίσα-ίσα όταν τελείωνε το ταξίδι, είχαμε ανακαλύψει ότι και ο κόσμος δίπλα μας είναι σαν τον δικό μας.

Η θάλασσα δεν είναι ποτέ ίδια.

Είχαμε σιγουρευτεί ότι οι γείτονες σε άλλες χώρες δεν έχουν κόκκινα μαλλιά ή πως έτρωγαν και αυτοί σαν εμάς.

Το χιόνι τους ήταν άσπρο και η βροχή γκρι. Η θάλασσα πάντα μπλε αλλά  και τα σπίτια δεν είχαν μπαλκόνια!

Ακόμη ακόμη, μπορούσαμε  να κατανοήσουμε την μοναξιά των ανθρώπων του βουνού, την ανάγκη για επικοινωνία αλλά και την δυσκολία σε αυτήν.

Καταλάβαμε και την άνεση των θαλασσινών να αντιμετωπίζουν τις αλλαγές: η θάλασσα δεν είναι ποτέ ίδια

Λατρεμένα ταξίδια

Έτσι κι εγώ μικρή μεν, αλλά θαυματουργή, λάτρεψα τα ταξίδια, δεν ανακατεύτηκα ποτέ στις στροφές, δεν με ενόχλησε ποτέ ο αέρας από το παράθυρο και δεν κρατήθηκα ποτέ από το χερουλάκι που είχε πάνω από το παράθυρο.

Πολλές φορές μου άρεσε να κοιμάμαι και να ονειρεύομαι μέσα στο αυτοκίνητο. παρά να βλέπω τα μέρη που περνούσαμε.

Προτιμούσα την αίσθηση που σου αφήνει ο δρόμος παρά την εικόνα. Αρκούσε ο ήχος, οι συνομιλίες των άλλων και νάτο το όνειρο.

Κανείς δεν είναι τέλειος

Ακόμη και  τώρα το όνειρο πολλές φορές είναι καλύτερο από την πραγματικότητα, γι αυτό δεν χάνω καμιά  ευκαιρία να ταξιδέψω.

Ακόμη και εάν το μέσον δεν είναι ένα ford Capri, ασημί χρώματος του 1970.

Ακόμα και αν δεν μπορώ να απολαύσω τον ύπνο μου στο πίσω κάθισμα αλλά πρέπει να οδηγήσω.

Άλλωστε δεν θα χωρούσα στο πίσω κάθισμα πια 🙂 🙂 .

Εύχομαι στα παιδιά όλου του κόσμου να θυμούνται τα ταξίδια τους με χαρά.

Να μεγαλώσουν και να απολαμβάνουν πολλά χιλιόμετρα και να πιστέψουν πως ανακαλύπτουν καινούργιους δρόμους, ανοίγοντας την καρδιά τους στην χαρά και στην απόλαυση της στιγμής.

Και να είναι σίγουροι  πάντα θα υπάρχει μια μάντρα να αγοράσουν το αυτοκίνητο των ονείρων, τους αρκεί να την ψάξουν.

Καλά μας ταξίδια

ΑΝΝΑ