Θυμάστε το πρώτο σας αυτοκίνητο;

Άννα Λαζοπούλου

Η Abarth, η μάρκα που τροφοδοτεί τα όνειρα των φίλων του αυτοκινήτου σε όλο τον κόσμο, γίνεται 70 ετών

Τα αυτοκίνητα Abarth πρέπει να είναι διαχειρίσιμα, να έχουν υψηλές επιδόσεις και ισχύ, αλλά πρώτα και πάνω από όλα να είναι μικρά και «κακά» ακριβώς όπως ο Σκορπιός. Τα «παράγωγα» επιτυγχάνουν επιτυχίες σε κάθε αγώνα και ο Karl Abarth κατείχε πολλά ρεκόρ. Την δεκαετία του 1950 και σε ολόκληρη την δεκαετία του 1960, η μάρκα Abarth δημιουργεί συνεχόμενα και αυξητικά ένα όνομα για την ίδια στο μυαλό του κόσμου σαν το συνώνυμο του σπορτίβ χαρακτήρα, της βελτίωσης και της απόδοσης, και αλλάζει τον κόσμο των σπορτίβ αυτοκινήτων

Δεν ξέρω εσείς τι θυμάστε από το πρώτο σας αυτοκίνητο αλλά εγώ νομίζω πως με έχει στιγματίσει.

Μάλλον πιστεύω πως δεν υπήρξε καλύτερο από αυτό. 18 χρονών και αφού έχω μάθει να οδηγώ στο ford Capri, έρχεται η ώρα να πάρουμε στην οικογένεια το πρώτο μας “δεύτερο αυτοκίνητο”. Συνηθίζεται δε να αγοράζει το αυτοκίνητο ο μπαμπάς στην κόρη, αφού αυτή μπορεί να νομίζει πως είναι Soferina αλλά, στην πραγματικότητα δεν έχει ιδέα από αυτοκίνητα, μηχανές, διαπραγματεύσεις κλπ

Είμαστε στο 1980, ανθεί η αγοραπωλησία παλιών αυτοκινήτων και δη ιταλικών και εκεί στον Βαρδάρη είναι πολλοί οι επίδοξοι έμποροι αυτοκινήτων. Συνήθως βγάζουν ένα μεροκάματο, ή νυχτοκάματο να το πω, αφού τα κέρδη έρχονται για να φύγουν στα καλά νυχτερινά μαγαζιά της πόλης. Άλλωστε το εμπόριο ανθεί, δεν υπάρχει Φ.Π.Α. (να μην πω για όλα τα άλλα Φ.Μ.Υ. σου – μου – του, ούτε στην σφαίρα της φαντασίας μας τέτοιες ανόητες πληρωμές και άσκοπες). Εύκολα βγάζεις, εύκολα ξοδεύεις

Όλος ο δρόμος έχει αμάξια με ένα πωλείται, απλά και καθημερινά χωρίς άγχος. Η οδός Διοικητηρίου σκίζει και οι έμποροι έχουν γεμάτα συρτάρια με δραχμές, με μάρκα και ίσως και δολάρια (δεν θυμάμαι και πολύ καλά) νομίζω πάντως πως, τα μάρκα πάντα ήταν τα πιο συνηθισμένα.

Πωλούνταν διάφορα Fiat 127, Fiat 128, αλλά ο πατέρας μου προτείνει ένα μικρό πορτοκαλί θαύμα, το όποιο ο κύριος που μας το πούλησε, μας είπε πως είναι Abarth. Οι αποδείξεις γι’ αυτό προέκυπταν από διάφορα σημεία στη μηχανή, αλλά το μόνο που εγώ θυμάμαι, ήταν η βαφή η εξωτερική, η διχρωμία όπου κανείς δεν χρησιμοποιούσε αυτό το χρώμα εκτός από αυτό το αυτοκίνητο, αλλά και από το εσωτερικό του. Άλλη μια απόδειξη πως δεν είχε τρακάρει και φυσικά από τα σήματα που είχε σε διάφορα σημεία. Αλλά ο μπαμπάς μου και οι φίλοι του οι μηχανικοί ήταν επιφυλακτικοί.

Άλλωστε εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν προδιαγραφές στις αγοραπωλησίες ειδικά των μεταχειρισμένων. Το χρώμα πάντως, τώρα μαθαίνω πως ήταν περίπου απαγορευτικό, να βάφεις ίδιο ένα ΤΟΥΟΤΑ με ένα FIAT, ειδικά όταν ήταν spécial σαν το δικό μου αυτοκίνητο. Νομίζω πως αυτό συνέβαινε από σεβασμό προς τους ανταγωνιστές τους.

Αλλά όπως έμαθα τόσα χρόνια στα ανταλλακτικά, όταν ερχόταν ο παππούς και έλεγε για το πράσινο τρακτέρ, εννοούσε μια συγκεκριμένη μάρκα. Κανείς άλλος δε είχε πράσινο χρώμα. Έτσι και οι χρωματικοί συνδυασμοί ήταν μονό για κάποια αυτοκίνητα, σχεδόν αποκλειστικοί. Στο δικό μου Abarth η αποκλειστικότητα επεκτεινόταν και στις εσωτερικές επενδύσεις, τα δέρματα τα Σαμουά. Το δικό μου ήταν πορτοκαλί με μαύρο καπό.

Μα τι ομορφιά!!

Έτρεχε λέει πιο πολύ από τα άλλα, είχε καλύτερο ρεπρίζ ή κάτι τέτοιο και έπιανε και γρήγορα «τα εκατό». Εγώ ενθουσιασμένη το λατρεύω κατευθείαν. Οι βόλτες βέβαια στην πόλη ήταν πιο πολλές από αυτές στις εξοχές, άλλωστε ακόμη δε ήξερα και πολλά αλλά νομίζω πως ήταν αυτοκίνητο πόλης. Μην ξεχνάμε βέβαια και τους δρόμους της εποχής εκείνης. Μάλιστα δεν θα ξεχάσω τις πάμπολλες φόρες, που σχεδόν με «ακουμπούσαν» κάποιοι φωνάζοντας: άντε κοπέλα μου τρέξτε λίγο ..τι το θες το abarth! Φωνάζαν άδικα και άσκοπα, γιατί απλά μάλλον δεν καταλάβαιναν πως δεν θα με «έριχναν» με αυτόν τον τρόπο.

Να μην πολυλογήσω, το τιμόνι ήταν σκληρό, τα καθίσματα «παραδόξως» άνετα αλλά όχι αναπαυτικά και τα παράθυρα εκείνα που ανοιγοκλείνουν με μανιβέλες. Σήμερα είναι όλα ηλεκτρικά, άνετα, τηλεχειριζόμενα. Ακόμη και εγώ που είναι η δουλειά μου, το aftermarket ανταλλακτικών αυτοκινήτων, δεν είχα φανταστεί την χρησιμότητα τους. Που μυαλό για τέτοια! Θα είχα σχεδίασει ή παράξει και κανένα ανταλλακτικό και θα είχα σωθεί από το εμπόριο. Αχ! και να ήμουν ο sir Άλεκ Ισιγώνης ή ο Karl Abarth μαζί με τον με τον Guido Scagliarini, που ίδρυσε την Abarth & Cο.

abarth.gr

Είχε εάν θυμάμαι καλά και ένα μικρό τρίγωνο παράθυρο, εξαιρετικά εξυπηρετικό να αναπνέεις όταν σε έπιανε η ζέστη, ή να μην σε πιάνει η βροχή και το χιόνι, θεωρούσα εγώ. Για ac ή κλιματισμό ούτε συζήτηση, αυτά ήταν άσκοπα και για τα 18 μου χρόνια αλλά και για τον καιρό. Αργότερα, γύρισα και την Χαλκιδική απ’ άκρη σε άκρη, μόνο που συνέχιζε να είναι ο πρίγκιπας της πόλης. Νευρικός μεν, καλόβολος δε. Με αυτόν έβρισκα να παρκάρω παντού και δεν έπαθε ποτέ τίποτα. Άναβαν κατά καιρούς κάτι λαμπάκια, αλλά δεν τα έδινα και πολλή σημασία και προχωρούσα. Λάδι – ξύδι – νερό και κατάπινε τα απαιτητικά χιλιόμετρα των αστικών διαδρομών, αδιαμαρτύρητα.

Αυτό το αυτοκίνητο, είναι το καλύτερο για την καλύτερη Soferina της πόλης έτσι ένοιωθα. Πέρασαν τα χρόνια δεν τράκαρα ποτέ άλλωστε σιγά – σιγά το έδινα και στον σύζυγο, ο οποίος πίστευε πραγματικά ότι ήταν νευρικό αυτό το αυτοκίνητο. Πολλές φορές νευρίαζε που έβλεπε οδηγούς να κοιμούνται στα τιμόνια. Μα δεν έφταιγαν εκείνοι: είχαν αυτοκίνητα βαρετά, χωρίς ρεπρίζ, σπιρτάδα και χωρίς δύναμη

abarth.gr

Άργησα πολύ να μάθω τι είναι ιπποδύναμη, τι είναι ρεπρίζ, τι είναι Abarth και όλα αυτά. Αναγκάστηκα να αλλάξω αυτοκίνητο για να καταλάβω πλήρως το μεγαλείο του μικρού μου θηρίου. Μου λείπει και η εποχή εκείνη, αλλά και αυτό. Ένα από τα πολλά λάθη μου, ήταν ότι το έδωσα για απόσυρση. Κι εγώ μαζί με όλους που πίστεψαν στα λόγια περί αγορών καθαρότερων αυτοκινήτων, δήθεν για το περιβάλλον, λάβαμε κάτι ψίχουλα, χωρίς να μπορούμε τότε να εννοήσουμε πως επιδοτηθήκαμε για καθαρότερο περιβάλλον, αλλά ξεπουλήσαμε τις πιο γλυκές αναμνήσεις.

Από τότε έχουμε δει αρκετές προσπάθειες να καθαρίσει το περιβάλλον με αλλαγές καυσίμων αλλά αυτό αρνείται. Δεν είμαι μηχανολόγος, ούτε τεχνολόγος, ούτε τεχνικός, βασικά δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά τα πομπώδη που πείθουν τις μάζες, αλλά ξέρω πως το μικρό μου πορτοκαλί Abarth, με έβγαλε ασπροπρόσωπη όλα τα χρόνια που το οδήγησα και είχε και σκορπιό για σημαία, να μην το ξεχνάμε αυτό. Μέχρι που νόμιζα πως το κάνανε για εμένα αυτό το σήμα.

Χρόνια πολλά Αbarth