Με τιμόνι την αγάπη ή με αγάπη στο τιμόνι;

Είχα καιρό να σκαλίσω μνήμες εφηβικές, τότε που ήθελα παθιασμένα να μάθω να οδηγώ. Ο καιρός που μεσολάβησε από εκείνα τα χρόνια, όταν η αγάπη μου με οδηγούσε στο τιμόνι, μέχρι σήμερα που η οδήγηση έγινε απαραίτητο κομμάτι μιας άχρωμης ρουτίνας γεμάτης στρες και θύμησες, φαντάζει τόσο μακρινός. Ότι ωραίο και όμορφο σήμαινε η οδήγηση, μοιάζει να ξεγλίστρησε μέσα από τα δάχτυλά μου.

Με το αυτοκίνητο να κινείται σχεδόν 5 μέτρα κάθε φορά, μέσα στη βροχή παγιδεύτηκα σε ένα μποτιλιάρισμα τέτοιο, που η Θεσσαλονίκη είχε καιρό να ζήσει στο κέντρο. Οι στιγμές έμοιαζαν αιώνες και ο εκνευρισμός στράγγιζε μαζί με τις σταγόνες της βροχής… όχι στο παρμπρίζ αλλά από την καρδιά μου.

Και έτσι ξαφνικά πέταξε το μυαλό στην πρώτη αγάπη για το τιμόνι, τη λαχτάρα, την ανυπομονησία για να καθίσω στη θέση του οδηγού, την αγωνία και τη χαρά ανακατωμένες με την καρδιά να χτυπά ασταμάτητα. Κάθε Σάββατο με τον κουβά και τα «καλλυντικά» να σαπουνίζω, να καθαρίζω και να γυαλίζω τις μεταλλικές καμπύλες του. Να περνάω όλο το εσωτερικό με κεριά και αλοιφές. Να δοκιμάζω ειδικά προϊόντα στον μπροστινό ανεμοθώρακα, που με τη βοήθεια ειδικών νανοϋλικών απωθούν ευκολότερα τις σταγόνες της βροχής και η οδήγηση γίνεται παιχνιδάκι.

Η Μοναστηρίου μπροστά από τον Σιδηροδρομικό σταθμό έμοιαζε (από τα φώτα των αυτοκινήτων) σαν ένα δίχρωμο ποτάμι, κόκκινο από τη δεξιά πλευρά και ασημόχρυσο από το απέναντι ρεύμα, ακίνητο και συνάμα συναρπαστικό. Η βροχή στα τζάμια έκανε το παιχνίδισμα των χρωμάτων ακόμη πιο εντυπωσιακό. «Πρέπει να ξαναθυμηθώ την αγάπη για την οδήγηση» σκέφτηκα. Είτε για στη δουλειά, είτε για μετακινήσεις με την οικογένεια, για κάθε λόγο, όταν θα κάθομαι πίσω από το τιμόνι, θέλω να το κάνω με αγάπη για την οδήγηση.

Photo by Alexia Chatzopoulou
Photo by Alexia Chatzopoulou

Διαδρομές μέσα στην πόλη. Διαδρομές και έξω από αυτήν, στον Περιφερειακό, στο Σεϊχ-Σου ή σε κάτι ονειρεμένα ηλιοβασιλέματα. Να κάθομαι πίσω από το τιμόνι και να οδηγώ με αγάπη σε κάθε προορισμό. Οδηγώντας με αγάπη, έρχεται η στιγμή που εκείνη πιάνει το τιμόνι και με οδηγεί.

Τότε μια γυναίκα γίνεται αληθινή soferina.

soferina team