Σοφερίνες: Αγώνας δρόμου εν μέσω κορωνοϊού

Φιλιππιάδου Μαγδαληνή-Λίνα

Πέρα από το αντικειμενικό άγχος μίας επικείμενης ασθένειας ή εκδήλωσης ύποπτων συμπτωμάτων που πιθανόν να βιώνει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού την εποχή της πανδημίας, οι άνθρωποι και εν προκειμένω οι γυναίκες, ήρθαμε αντιμέτωπες με το άγχος σε πολλές και διαφορετικές του εκφάνσεις.

Σε πολλές οικογένειες, η γυναίκα παραμένει στο ρόλο του πολλαπλού φροντιστή∙ του ανθρώπου που θα πρέπει να φροντίσει την καθαριότητα του σπιτιού, να προμηθευτεί τα απαραίτητα αγαθά, να προγραμματίσει τις δραστηριότητες των παιδιών και των κατοικιδίων καθώς και να εξασφαλίσει τη θετική έκβαση αυτών ενώ παράλληλα να συμμετέχει και στον οικονομικό προϋπολογισμό του σπιτιού. Συχνά, σε όλα τα ανωτέρω, προστίθενται και εξω-οικιακές υποχρεώσεις, όπως η φροντίδα γονέων ή άλλων συγγενών εξ αγχιστείας ενώ ιδιαίτερο βάρος αποκτά η εξοικείωση του γυναικείου ρόλου με τα ιατρικά θέματα του σπιτιού, μια που συχνά καλείται πρώτη να διαγνώσει αλλά και να θεραπεύσει με όποιες γνώσεις διαθέτει, ιώσεις ή πάσης φύσεως παθολογικά προβλήματα.

Στην εποχή της πανδημίας λοιπόν, και μέσα σε όλη αυτήν την αβεβαιότητα της ίδιας μας της ύπαρξης καθώς και του ημερήσιου προγράμματός μας που μέχρι σήμερα, θεωρούσαμε αδιατάραχτο και δεδομένο, ο Covid-19 έρχεται να μας θέσει αντιμέτωπες με μία ακόμη πρόκληση. Πως όχι, δεν περνούν όλα από τα χέρια μας, πως τίποτα δεν θα εξελιχθεί όπως είχαμε προγραμματίσει και πως ναι, καμιά φορά, όσο και αν νομίζουμε ότι ξέρουμε τον σωστό δρόμο, τελικά καταλήγουμε σε παράδρομο.

Ο Covid-19 έφερε τη γυναίκα της σύγχρονης οικογένειας  σε νέα δεδομένα. Τα παιδιά δεν μπορούν να πάνε σχολείο για ένα διάστημα και δεν μπορούν να ακολουθήσουν το σύνηθες πρόγραμμά τους, ο σύζυγος πιθανόν είτε να έχει απολέσει μέρος του εισοδήματός του, είτε ακόμη και να έχει μείνει άνεργος ή να παραμένει στο σπίτι εργαζόμενος διαδικτυακά, ενώ παράλληλα οι γονείς συνεχίζουν να έχουν τα γνωστά προβλήματα υγείας για τα οποία προσέτρεχε ανελλιπώς.

Σε αυτό το προκλητικό και συνάμα πρωτόγνωρο διάστημα λοιπόν, η σύγχρονη σωφερίνα πρέπει ταυτόχρονα να μπορεί να εξασφαλίσει μία ομαλή καθημερινότητα και λειτουργικότητα για τα παιδιά και μία ήρεμη οικογενειακή ζωή με φιλτραρισμένο το άγχος του μειωμένου εισοδήματος ή και της ανεργίας καθώς και να συνεχίζει να είναι ο κύριος φροντιστής  πιθανόν ηλικιωμένων γονέων ή συγγενών εξ αγχιστείας αλλά και παράλληλα μία επιθυμητή σύντροφος για τον σύζυγό της.

Θα έλεγε κάποιος πως ίσως τελικά να απαιτούμε πολλά από τη σύγχρονη γυναίκα εν μέσω πανδημίας και ότι πιθανόν να μεταβιβάζουμε με ρατσιστική διάθεση και έλλειψη φυλετικής ισότητας το κύριο οικογενειακό φορτίο στους ώμους της αλλά τελικά, τι προτιμούμε; Να κοιτάξουμε αλλού και να ανοίξουμε συζήτηση περί ρατσισμού και δικαιωμάτων φύλου ή να αντικρύσουμε την πραγματικότητα στο σαλόνι μας που έχει γεμίσει με τις φωνές των παιδιών, τα άπλυτα ρούχα, τον σκύλο που περιμένει τον κωδικό 6 και έναν σύζυγο που πιθανόν φοβάται πως έχει χάσει το ρόλο του «κουβαλητή» και του επιθυμητού ερωτικού συντρόφου;

Ίσως τελικά η πανδημία και η κρίση της αβεβαιότητας να μας δίνει και μοναδικές ευκαιρίες. Ευκαιρίες που μόνο εν μέσω κρίσης θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε και να ξεδιπλώσουμε. Όπως την ευκαιρία να αντιληφθούμε ποιες είναι οι προτεραιότητές μας. Οι όμορφες απλές μικρές οικογενειακές και συντροφικές στιγμές ή τα μέχρι πρότινος άγχη περί της τελειότητας; Και μήπως έτσι τελικά, γυρίσουμε να κοιτάξουμε κατάματα όλους όσους έχουμε γύρω μας. Όλους εκείνους που μέχρι πριν την πανδημία τους μεταφράζαμε ως ανάγκες και τελικά ίσως πρέπει να τους διαβάσουμε ως επιθυμίες.

Το γέλιο των παιδιών από ένα οικογενειακό παιχνίδι, το βλέμμα του συντρόφου ή του συζύγου που θα μας θυμίσει γιατί είμαστε μαζί του και τι ήταν τελικά αυτό που μας ένωσε, και η διακαής ανάγκη του να έχουμε υγιείς όλους εκείνους που αγαπάμε πραγματικά.

Το κύριο μέλημά μας λοιπόν δεν είναι να αποδείξουμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε σε όλα. Μία τέτοια μάταιη προσδοκία πιθανότατα θα μας οδηγούσε σε αυξημένες απαιτήσεις τόσο από τον ίδιο μας τον εαυτό όσο και από τους γύρω μας και σίγουρα δεν θα απάλυνε το άγχος της καθημερινότητάς μας. Ίσως ένα από τα βήματα που θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε είναι να αποδεχτούμε πως η γυναίκα, η μητέρα, η σύντροφος, η σύζυγος, η κόρη, η εγγονή, δεν μπορεί να ελέγξει κάθε παράμετρο στην ζωή της, δεν μπορεί να υπολογίσει κάθε συνιστώσα και κατά πάσα πιθανότητα δεν μπορεί να κρίνει την αυτοαξιολόγησή της με βάση την ικανοποίηση των γύρω της.

Η αποδοχή των πεπερασμένων δυνατοτήτων μας σε συνδυασμό με μία ψύχραιμη αναπροσαρμογή και αναδιοργάνωση του καθημερινού προγράμματος, καθώς και η χιουμοριστική κατανάλωση όλων των λαθών που δικαιούμαστε να κάνουμε, ενδεχομένως τελικά, να μας βοηθήσει να απολαύσουμε τις οποίες δυσκολίες καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στον αγώνα δρόμου που αυτή τη φορά θα δώσουμε μέσα σε λίγα τετραγωνικά και όχι στην άσφαλτο.

Γυναίκες λοιπόν, από όποιον ρόλο και αν είστε, αγκαλιάστε τα λάθη σας, την αβεβαιότητά σας, την ανασφάλειά σας, την γκρίνια και την απαισιοδοξία που θα πλανώνται στην ατμόσφαιρα του σπιτιού και γελάστε με τις αναποδιές που θα έρθουν γιατί πάνω από όλα, θέση που πασχίζεις να την αποδείξεις, πιθανόν και να μην την έχεις κατακτήσει ποτέ.

Ναι, ο Covid-19 ήρθε τελικά για να δράσει σαν καταλύτης. Για να ενώσει ή για να διαλύσει σχέσεις. Για να θυμήσει ή να σβήσει. Αλλά πάνω από όλα ήρθε για να μας αλλάξει. Να αλλάξει την επιφανειακή μας τελειοθηρία για τα άψογα παιδιά, τον τέλειο σύντροφο/σύζυγο, την ανοδική καριέρα, το άψογο μαλλί ή ακόμη και το υπάκουο, καλοκουρεμένο κατοικίδιο. Και να μας θυμήσει ότι λίγα από αυτά θα μας χαρίσουν τελικά ένα πολύτιμο χαμόγελο στα χείλη.

Αφεθείτε στη ζωή σας και ζήστε το κάθε κύμα της.